Άγιος Μύρων

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μύρων ἀνῆκε εἰς τοὺς πρώτους αἰῶνας τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅτε ἡ Ἐκκλησία ἐδοκιμάζετο διὰ τῶν διωγμῶν. Κατὰ τὴν παράδοσιν, ὑπῆρξεν ἱερεὺς θερμὸς τῇ πίστει καὶ ἀκλόνητος εἰς τὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ βίος του ἐχαρακτηρίζετο ἀπὸ εὐσέβειαν καὶ ποιμαντικὴν φροντίδα πρὸς τὸ ποίμνιόν του, ἐνισχύων τοὺς πιστοὺς νὰ μένουν σταθεροὶ εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν παρὰ τὰς ἀπειλὰς τῆς εἰδωλολατρικῆς ἐξουσίας.

Τὸ μαρτύριόν του ἐπραγματοποιήθη μετὰ σύλληψίν του ὑπὸ τῶν ἀρχόντων, οἵτινες ἐζήτουν νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα. Ὁ Μύρων ὡμολόγησε γενναίως τὸν Χριστὸν καὶ ἠρνήθη κατηγορηματικῶς νὰ προσκυνήσῃ τοὺς ψευδεῖς θεούς. Ὑπέστη φρικτὰ βασανιστήρια μὲ ἀνδρείαν καὶ ὑπομονήν, προσευχόμενος διηνεκῶς καὶ ὑμνῶν τὸν Κύριον. Ἡ μαρτυρική του τελείωσις ἐγένετο διὰ ξίφους, παραδίδων τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ καὶ κερδίζων τὸν ἀμάραντον στέφανον τῶν μαρτύρων.

Ὁ Ὅσιος Δημήτριος ὁ Νέος ἐκ Σαμαρίνης τῆς Ἠπείρου προσφέρει εἰς ἡμᾶς παράδειγμα νεωτέρου μάρτυρος, ζήσας κατὰ τὸν 19ον αἰῶνα ὑπὸ τὸν ζυγὸν τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας. Γεννηθεὶς εἰς τὴν ὀρεινὴν Σαμάριναν τῆς Πίνδου, ἐτράφη εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ ἀπεφάσισε νὰ ἀφιερώσῃ τὴν ζωήν του εἰς τὸν Χριστόν. Ἡ πνευματική του ἀκεραιότης καὶ ἡ ἀγάπη του πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τὸν ὡδήγησαν εἰς ὁμολογίαν τῆς πίστεως ἐνώπιον τῶν ἀρνουμένων αὐτήν.

Τὸ μαρτύριον τοῦ Ὁσίου Δημητρίου ἐπραγματοποιήθη τὸ ἔτος 1808, ὅτε συνελήφθη διὰ τὴν ὁμολογίαν του καὶ τὴν ἄρνησίν του νὰ παραιτηθῇ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Παρὰ τὰς πιέσεις καὶ τὰ βασανιστήρια, ἔμεινε σταθερὸς εἰς τὴν πίστιν, ἀποδεικνύων ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸν ὑπερβαίνει πᾶν φόβον θανάτου. Ἡ θυσία του ἐνισχύει τὴν ὀρθόδοξον συνείδησιν τοῦ ὑποδούλου Γένους καὶ ἀποτελεῖ μαρτυρίαν ὅτι ἡ πίστις ἀξίζει κάθε θυσίαν.

Ἡ Παναγία ἡ Γουμενίσσα πανηγυρίζεται εἰς τὴν ὁμώνυμον Ἱερὰν Μονὴν καὶ πόλιν, ὡς προστάτις καὶ παρηγορήτρια τοῦ λαοῦ. Ἡ εἰκών της ἐσεβάσθη διὰ μέσου τῶν αἰώνων, καὶ πολλαὶ θαυματουργικαὶ ἐπεμβάσεις ἀναφέρονται εἰς τὴν προστασίαν της. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Θεοτόκον ἀπετέλεσεν ἀγκυροβόλιον ἐλπίδος κατὰ τοὺς χαλεποὺς χρόνους τῆς δουλείας.

Ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων τῆς ἡμέρας εἶναι σαφής: ἡ πίστις εἰς τὸν Χριστὸν ὑπερέχει παντὸς ἐγκοσμίου συμφέροντος καὶ ἀξίζει κάθε θυσίαν. Ἡ μαρτυρία τοῦ Μύρωνος καὶ τοῦ Δημητρίου, χωρισμένοι κατὰ αἰῶνας ἀλλὰ ἡνωμένοι κατὰ πνεῦμα, προτρέπουν ἡμᾶς νὰ μένωμεν σταθεροὶ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμά των μὲ γενναιότητα καὶ πίστιν ἀκλόνητον.