Προφήτης Σαμουήλ

Ὁ Ἅγιος Προφήτης Σαμουήλ ἀνῆκε εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Λευὶ καὶ ἐγεννήθη περὶ τὸ 1070 π.Χ. ἐκ γονέων Ἐλκανᾶ καὶ Ἄννης. Ἡ μήτηρ αὐτοῦ, στεῖρα οὖσα, ἐδεήθη μετὰ πολλῶν δακρύων ἐν τῷ ναῷ τῆς Σηλὼμ ὅπως ὁ Θεὸς χαρίσῃ εἰς αὐτὴν τέκνον, ὑποσχεθεῖσα νὰ τὸ ἀφιερώσῃ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν Του. Ἐπακούσας ὁ Κύριος τῆς δεήσεώς της, ἐχάρισεν εἰς αὐτὴν τὸν Σαμουήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα σημαίνει «ὁ ἐκ Θεοῦ αἰτηθείς». Πληρώσασα τὴν ὑπόσχεσίν της, ἡ Ἄννα ἀφιέρωσε τὸν υἱόν της εἰς τὸν ναὸν ὅταν αὐτὸς ἀπεγαλακτίσθη, καὶ ἐκεῖ ἐδιακόνει ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ ἀρχιερέως Ἠλί.

Ἔτι ὢν παιδίον, ὁ Σαμουὴλ ἐξελέγη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ γίνῃ προφήτης καὶ κριτὴς τοῦ Ἰσραήλ. Ἡ πρώτη θεία ἀποκάλυψις ἔλαβε χώραν νύκτα ἐν τῷ ναῷ, ὅτε ὁ Κύριος ἐκάλεσε τὸ ὄνομά του τρὶς καὶ τῷ ἀνήγγειλε τὴν ἐπικειμένην κρίσιν κατὰ τοῦ οἴκου Ἠλί. Ἀπὸ τότε, «Κύριος ἦν μετ' αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔπεσεν ἀπὸ πάντων τῶν λόγων αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν», ὡς ἀναφέρει ἡ Γραφή. Διεκόνησε τὸν Θεὸν καθ' ὅλην τὴν ζωήν του μετὰ καθαρᾶς καρδίας καὶ ἀδωροδοκήτου κρίσεως, καθιστάμενος μέγας προφήτης καὶ τελευταῖος τῶν κριτῶν.

Ὁ Σαμουὴλ ἔπαιξε καθοριστικὸν ρόλον εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἰσραήλ, καθότι ἔχρισε τοὺς δύο πρώτους βασιλεῖς, τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Δαυίδ. Ὅταν ὁ λαὸς ἠξίωσε νὰ ἔχῃ βασιλέα ὅπως τὰ ἄλλα ἔθνη, ὁ Σαμουὴλ ἐστενοχωρήθη, ἀλλὰ κατὰ θείαν ἐντολὴν ἔχρισε τὸν Σαούλ. Ὅταν δὲ ὁ Σαοὺλ παρήκουσε τῶν θείων ἐντολῶν, ὁ προφήτης τῷ ἀνήγγειλε τὴν ἀπόρριψίν του καὶ κατόπιν ἔχρισε κρυφίως τὸν νέον Δαυὶδ ὡς διάδοχον. Ἡ πνευματική του ὁρατικότης καὶ ἡ ἀταλάντευτος πίστις του εἰς τὸν Θεὸν τὸν κατέστησαν πνευματικὸν ὁδηγὸν τοῦ λαοῦ εἰς κρίσιμον ἐποχήν.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λούκιος ὁ Βουλευτής ἦτο μέλος τοῦ Συνεδρίου καὶ μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ἀναφερόμενος εἰς τὰ Εὐαγγέλια ὡς εὐσχήμων βουλευτής. Μετὰ τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν Πεντηκοστήν, ἐκήρυξεν ἀνοικτῶς τὸν Χριστόν, ὑπέστη διωγμοὺς καὶ τελικῶς μαρτυρικὸν θάνατον ὑπὲρ τῆς πίστεως. Ἡ παράδοσις τὸν συνδέει μὲ τὴν πρώτην ἐκκλησιαστικὴν κοινότητα καὶ τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὰ ἔθνη.

Ἡ μνήμη τοῦ Προφήτου Σαμουὴλ διδάσκει ὅτι ὁ Θε�ὸς ἐκλέγει καὶ ἁγιάζει ὅσους προσφέρονται εἰς αὐτὸν ἐκ νεότητος μετὰ καθαρᾶς καρδίας. Ἡ ζωή του ἀποτελεῖ παράδειγμα πιστότητος, ἀδωροδοκησίας καὶ προφητικῆς παρρησίας. Ὁ δὲ Λούκιος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως ἀπαιτεῖ θάρρος καὶ θυσίαν, ἰδίως ὅταν προέρχεταί τις ἐξ ὑψηλῆς κοινωνικῆς θέσεως.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ σήμερον τὴν μνήμην τῶν δύο αὐτῶν δικαίων, τοῦ μὲν Παλαιᾶς, τοῦ δὲ Νέας Διαθήκης, ὡς μαρτύρων τῆς ἀληθείας καὶ ὑπηρετῶν τοῦ θείου θελήματος ἐν διαφόροις ἐποχαῖς τῆς σωτηριώδους οἰκονομίας.