Προφήτης Ιωήλ / Άγιος Ιωάννης Ρώσος

Ὁ Ἅγιος Προφήτης Ἰωήλ ἀνῆκε εἰς τοὺς δώδεκα μικροὺς προφήτας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἐπροφήτευσε κατὰ τὸν ἔνατον αἰῶνα π.Χ. εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰούδα. Υἱὸς τοῦ Βαθουὴλ καταγόμενος, ἦτο σύγχρονος τῶν βασιλέων Ὀζίου καὶ Ἰωάθαμ. Τὸ ὄνομά του σημαίνει «Κύριος εἶναι Θεός», προμηνύων τὴν ἀποστολήν του νὰ ἀνακαλέσῃ τὸν λαὸν εἰς τὴν πίστιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἡ προφητεία του, ἡ ὁποία σῴζεται εἰς τὸ ὁμώνυμον βιβλίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀποτελεῖ κόσμημα τῆς ἑβραϊκῆς ὑμνογραφίας καὶ θεολογικῆς σκέψεως.

Ὁ προφήτης Ἰωὴλ ἐκήρυξε μετὰ πλήρωμα πνευματικῆς δυνάμεως, προτρέπων τὸν λαὸν εἰς μετάνοιαν μετὰ ἀπὸ καταστροφικὴν ἐπιδρομὴν ἀκρίδων, τὴν ὁποίαν ἑρμήνευσεν ὡς θείαν παιδαγωγίαν. Ἡ προφητεία του ὑπερβαίνουσα τὰ ὅρια τῆς ἰδικῆς του ἐποχῆς, ἀνέβλεψε πρὸς τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ὅτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον θὰ ἐξεχύνετο ἐπὶ πᾶσαν σάρκα. Τὸ χωρίον «ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα» ἀνεγνώρισεν ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὡς ἐκπληρωθὲν κατὰ τὴν Πεντηκοστήν.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Οὐᾶρος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν καὶ ἐμαρτύρησεν ὑπὲρ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν. Ἡ παράδοσις διασῴζει ὅτι ὑπέμεινε βασάνους μετὰ ἀνδρείας καὶ ὁμολόγησε τὴν πίστιν ἀκλόνητος, καταφρονήσας τῶν ἀπειλῶν καὶ τῶν προσφερομένων ἐπαίνων. Διὰ τῆς μαρτυρικῆς του ἀθλήσεως ἐνίσχυσε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἀπέδειξεν ὅτι ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικᾷ πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρίλας, ἕνας ἐκ τῶν μεγαλυτέρων ἁγίων τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδοξίας, ἐγεννήθη περὶ τὸ 876 μ.Χ. καὶ ἐκοιμήθη τῇ 18 Αὐγούστου 946. Κληθεὶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ἀσκητικὸν βίον, κατέφυγεν εἰς τὸ ὄρος Ρίλα τῆς Βουλγαρίας, ὅπου ἔζησεν ἐν σπηλαίῳ ἐπὶ ἔτη, ἀσκούμενος μετὰ ἄκρας αὐστηρότητος. Ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς του προσείλκυσε πλῆθος μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὴν περίφημον Μονὴν Ρίλα, πνευματικὸν κέντρον τῆς Βουλγαρίας μέχρι σήμερον.

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ἐδίδαξε διὰ τοῦ παραδείγματος τῆς ζωῆς του τὴν ἀκτημοσύνην, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἀδιάλειπτον προσευχήν. Ἠγωνίσθη κατὰ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, κατορθώσας νὰ ἑνωθῇ μετὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς θείας ἡσυχίας. Πολλὰ θαύματα ἐτελέσθησαν διὰ τῶν πρεσβειῶν του, καὶ τὸ λείψανόν του παρέμεινεν ἄφθαρτον, ἐκπέμπον εὐωδίαν. Ὁ τάφος του ἐγένετο τόπος προσκυνήματος καὶ ἰαμάτων, ἐνισχύων τὴν πίστιν τοῦ βουλγαρικοῦ λαοῦ διὰ μέσου τῶν αἰώνων τῆς δουλείας καὶ τῶν δοκιμασιῶν.

Οἱ τρεῖς οὗτοι ἅγιοι, ὁ προφήτης, ὁ μάρτυς καὶ ὁ ὅσιος, μαρτυροῦν τὴν συνέχειαν τῆς θείας Οἰκονομίας, ἀπὸ τῆς προπαρασκευῆς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέχρι τῆς πληρώσεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τῆς συνεχιζομένης ἁγιότητος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ πάσης γενεᾶς.