Άγιοι Στάχυς, Απελλής κ.ά.

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ σήμερον πέντε ἐκλεκτοὺς Ἀποστόλους ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα, οἵτινες ὑπηρέτησαν τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἅγιος Στάχυς ἀναφέρεται ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐν τῇ πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῇ ὡς «ὁ ἀγαπητός μου» (Ρωμ. ιστ΄, 9). Κατεστάθη πρῶτος Ἐπίσκοπος Βυζαντίου ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ποιμάνας τὴν ἐκεῖ Ἐκκλησίαν ἐπὶ ἑκκαίδεκα ἔτη (38-54 μ.Χ.) καὶ στηρίξας τὴν πίστιν τῶν νεοφωτίστων χριστιανῶν ἐν τῇ πρωτευούσῃ τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου.

Ὁ Ἀπελλῆς ἐπίσης μνημονεύεται ὑπὸ τοῦ Παύλου ὡς «δόκιμος ἐν Χριστῷ» (Ρωμ. ιστ΄, 10), διακριθεὶς διὰ τὴν σταθερότητα τῆς πίστεώς του. Ὁ Ἀμπλίας (ἢ Ἀμπλιᾶτος) προσαγορεύεται ὡς «ἀγαπητός μου ἐν Κυρίῳ» (Ρωμ. ιστ΄, 8). Ὁ Οὐρβανός ἀναφέρεται ὡς «συνεργὸς ἡμῶν ἐν Χριστῷ» (Ρωμ. ιστ΄, 9), συνοδεύσας τὸν Παῦλον εἰς πολλὰς ἀποστολικὰς περιοδείας. Ὁ Ἀριστόβουλος, κατὰ τὴν παράδοσιν ἀδελφὸς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, ἐκήρυξεν ἐν Βρεττανίᾳ καὶ ἐμαρτύρησεν ἐκεῖ. Ὁ Νάρκισσος, ὃν χαιρετίζει ὁ Παῦλος (Ρωμ. ιστ΄, 11), ἔγινεν Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ διέλαμψε διὰ τῆς διδασκαλίας του.

Οὗτοι οἱ Ἀπόστολοι ἔζησαν κατὰ τὸν πρῶτον αἰῶνα, ὅτε ἡ νέα πίστις ἐξηπλοῦτο ἐν μέσῳ διωγμῶν καὶ κινδύνων. Ἡ ἀποστολική των ἐργασία ἐπετελέσθη ἐν Ρώμῃ, Βυζαντίῳ, Ἀθήναις καὶ ἄλλαις πόλεσι τῆς Οἰκουμένης, στηρίζοντες τὰς πρώτας χριστιανικὰς κοινότητας καὶ διαδίδοντες τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ διδασκαλία των ἐθεμελιώθη εἰς τὴν ἀγάπην, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν πίστιν εἰς τὸν ἀναστάντα Χριστόν.

Ὁ Ἅγιος Ἐπίμαχος ὁ Μάρτυς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν καὶ ἠθλησεν ὑπὲρ τῆς πίστεως, ὑπομείνας βασανιστήρια μετὰ ἀνδρείας. Ἡ μαρτυρία του ἀποτελεῖ μαρτυρίαν τῆς νίκης τοῦ Σταυροῦ κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Νεομάρτυς ἐμαρτύρησεν ἐν Χίῳ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Τουρκοκρατίας, ἀρνηθεὶς νὰ ἀποστατήσῃ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ἡ θυσία του ἐνισχύει τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς ἀληθείας.

Ἡ μνήμη τῶν ἁγίων τούτων Ἀποστόλων καὶ Μαρτύρων παραμένει φωτεινὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, διδάσκουσα ἡμᾶς τὴν ἀφοσίωσιν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν ἀκλόνητον πίστιν ἐν πάσῃ περιστάσει. Δι' αὐτῶν κατενοήσαμεν ὅτι ἡ ἀποστολικὴ διακονία δὲν εἶναι προνόμιον ὀλίγων, ἀλλὰ κλῆσις πάντων τῶν πιστῶν πρὸς μαρτυρίαν καὶ διακονίαν.