Άγιοι Ακίνδυνος και συν αυτώ

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀκίνδυνος, Πηγάσιος, Ἀφθόνιος, Ἐλπιδοφόρος καὶ Ἀνεμπόδιστος ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν μεγάλων διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πιθανότατα ἐπὶ βασιλείας Δομετιανοῦ (81-96 μ.Χ.) ἢ κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ δευτέρου αἰῶνος. Κατήγοντο ἐκ τῆς Περσίας καὶ διέπρεψαν διὰ τὴν ἀκλόνητον πίστιν των εἰς τὸν Χριστόν, ἐν καιρῷ ὅτε ἡ εἰδωλολατρεία ἐβασίλευεν εἰς τὴν ἀνατολικὴν αὐτὴν γῆν. Οἱ πέντε οὗτοι μάρτυρες ἦσαν ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα ἢ ἀδελφοὶ κατὰ πνεῦμα, συνδεδεμένοι διὰ τῆς κοινῆς ἀφοσιώσεώς των εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν.

Ὅταν ἡ φήμη τοῦ Χριστιανισμοῦ των ἔφθασεν εἰς τὰ ὦτα τῶν ἀρχόντων, συνελήφθησαν καὶ ὡδηγήθησαν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος. Ἐκεῖ ἐξετάσθησαν διὰ τὴν πίστιν των καὶ ἠξιώθησαν νὰ ὁμολογήσουν ἐλευθέρως τὸν Χριστόν. Ὁ ἡγεμών, θέλων νὰ τοὺς ἀποστρέψῃ τῆς πίστεως, προσέφερε πρῶτον κολακείας καὶ ὑποσχέσεις τιμῶν καὶ πλούτου. Ἐνώπιον ὅμως τῆς ἀδιαλλάκτου στάσεώς των καὶ τῆς ὁμολογίας ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς εἰμὴ ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, προέβη εἰς ἀπειλὰς καὶ βασάνους.

Οἱ ἅγιοι ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια μετὰ γενναιότητος καὶ ὑπομονῆς θαυμαστῆς. Ἐδέρθησαν ἀνηλεῶς, ἐξεκρεμάσθησαν καὶ ἔσχισαν τὰς σάρκας των διὰ σιδηρῶν ὀνύχων, ἐκαύθησαν διὰ πυρωμένων λαμπάδων, καὶ ὑπέστησαν ἄλλας πολυτρόπους ὀδύνας. Καθ' ὅλην ὅμως τὴν διάρκειαν τῶν βασάνων, δὲν ἔπαυον ὑμνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Θεόν, ἐνισχυόμενοι ὑπὸ τῆς θείας Χάριτος. Ἡ ἀταλάντευτος πίστις των καὶ ἡ χαρὰ μὲ τὴν ὁποίαν ὑπέμενον τὰ μαρτύρια κατέπληττον ἀκόμη καὶ τοὺς βασανιστάς των.

Τελικῶς, βλέπων ὁ ἡγεμὼν ὅτι οὐδὲν δύναται νὰ θραύσῃ τὴν πίστιν των, διέταξε τὴν ἀποκεφάλισίν των. Οὕτως ἐτελειώθησαν οἱ πέντε γενναῖοι μάρτυρες, παραδίδοντες τὰς ψυχάς των εἰς χεῖρας τοῦ Κυρίου καὶ κερδίζοντες τὸν ἀμάραντον στέφανον τῆς δόξης. Τὰ ἱερὰ λείψανά των ἔγιναν πηγὴ θαυμάτων καὶ ἁγιασμοῦ διὰ τοὺς πιστούς.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τῶν ἁγίων μαρτύρων εἶναι ἡ ἀκλόνητος πίστις εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἡ προτίμησις τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀντὶ τῶν πρόσκαιρων ἀγαθῶν. Διδάσκουν ὅτι οὐδεμία βάσανος, οὐδεμία ἀπειλή, οὐδεμία κολακεία δύναται νὰ χωρίσῃ τὸν ἀληθῆ πιστὸν ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μαρτυρία των ἀποτελεῖ φωτεινὸν παράδειγμα θάρρους καὶ ὁμολογίας τῆς πίστεως, ἰδιαιτέρως σημαντικὸν διὰ τοὺς καιροὺς διωγμοῦ καὶ δοκιμασίας. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὴν μνήμην των ὡς ὑποδείγματα χριστιανικῆς ἀρετῆς καὶ αὐταπαρνήσεως, καλοῦσα τοὺς πιστοὺς νὰ μιμηθοῦν τὴν σταθερότητά των ἐν τῇ πίστει.