Άγιοι Αλέξανδρος, Ιωάννης, Παύλος ο Νέος

Ἡ Ἀπόδοσις τῆς Ἑορτῆς τῆς Ἀποτομῆς τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου

Κατὰ τὴν τριακοστὴν τοῦ Αὐγούστου μηνός, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν Ἀπόδοσιν τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Ἀποτομῆς τῆς Κεφαλῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ, ἡ ὁποία ἑορτάζεται τὴν εἰκοστὴν ἐνάτην τοῦ ἰδίου μηνός. Ὁ Πρόδρομος, ὁ μέγιστος τῶν γεννητῶν γυναικῶν κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἐμαρτύρησε διὰ τὴν ἀλήθειαν, ἐλέγξας τὴν παράνομον σχέσιν τοῦ Ἡρῴδου μετὰ τῆς Ἡρῳδιάδος. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀποδόσεως σφραγίζει τὸν ὀκταήμερον ἑορτασμὸν καὶ τὴν λειτουργικὴν μνήμην τοῦ ἐνδόξου μαρτυρίου του.

Οἱ Ἅγιοι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως

Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν τιμῶμεν τρεῖς ἁγίους Πατριάρχας Κωνσταντινουπόλεως: τὸν Ἀλέξανδρον, τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν Παῦλον τὸν Νέον. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος ἐπατριάρχευσε κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ τετάρτου αἰῶνος (313-337 μ.Χ.), ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου, καὶ ἠγωνίσθη ἐναντίον τῆς Ἀρειανῆς αἱρέσεως. Ἦτο παρὼν εἰς τὴν Α' Οἰκουμενικὴν Σύνοδον τῆς Νικαίας (325 μ.Χ.) καὶ ὑπερησπίσθη τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως περὶ τῆς θεότητος τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου. Διεκρίθη διὰ τὴν πραότητα, τὴν σοφίαν καὶ τὴν ἀκλόνητον πίστιν του.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής, ὁ καὶ Καππάδοξ, ἐπατριάρχευσε κατὰ τὸν ἕκτον αἰῶνα (582-595 μ.Χ.) καὶ ἐγνωρίσθη διὰ τὴν ἄκραν ἐγκράτειαν, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν φιλανθρωπίαν του. Ἐνήστευε τοσοῦτον αὐστηρῶς, ὥστε ἔλαβε τὸ προσωνύμιον «Νηστευτής». Ἀνέδειξε τὴν Κωνσταντινούπολιν μέγα κέντρον πνευματικότητος καὶ φιλανθρωπίας, ἱδρύων νοσοκομεῖα καὶ πτωχοκομεῖα. Ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ Νέος ἐπατριάρχευσε κατὰ τὸν ἕνατον αἰῶνα (780-784 μ.Χ.) καὶ διεκρίθη διὰ τὸν ζῆλον του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὴν περίοδον τῆς Εἰκονομαχίας.

Πνευματικὴ Παρακαταθήκη

Οἱ ἅγιοι οὗτοι Πατριάρχαι διδάσκουν τὴν σημασίαν τῆς πιστότητος εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, τῆς νηστείας καὶ ἐγκρατείας, καὶ τῆς φιλανθρωπίας πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀσθενεῖς. Ἡ μνήμη των μᾶς παρακινεῖ εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς ἀληθείας, ἀδιαφορῶντας διὰ τὰς δυσκολίας, καθὼς καὶ ὁ Πρόδρομος ἐμαρτύρησε διὰ τὴν ἀλήθειαν. Ἡ ταπείνωσις, ἡ ἐγκράτεια καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον ἀποτελοῦν τὸν πυρῆνα τῆς πατερικῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς.