Άγιος Βαβύλας Αντιοχείας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βαβύλας, Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας

Ὁ Ἅγιος Βαβύλας ἀνέλαβε τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ἀντιοχείας κατὰ τὸν τρίτον αἰῶνα, περὶ τὸ ἔτος 237 μ.Χ., ὑπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Φιλίππου τοῦ Ἄραβος. Διακρινόμενος διὰ τὴν ἀκλόνητον πίστιν του καὶ τὸ ποιμαντικὸν του θάρρος, ἔγινε φωτεινὸν παράδειγμα ἐκκλησιαστικῆς παρρησίας. Ὁ ἱερὸς οὗτος ποιμένας δὲν δίστασε νὰ στηλιτεύσῃ τὴν ἁμαρτίαν ἀκόμη καὶ ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορος, ὅταν ὁ διάδοχός του, Φίλιππος ὁ νεότερος, ἐπεχείρησε νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναὸν ἄνευ μετανοίας διὰ φρικτὸν ἔγκλημα. Ὁ Βαβύλας τὸν ἀπεῖρξε θαρραλέως ἀπὸ τὴν εἴσοδον, ἐπιδεικνύων ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑποκλίνεται εἰς τὴν κοσμικὴν ἐξουσίαν.

Τὸ Μαρτύριον

Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Δέκιος ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν (249-251 μ.Χ.) καὶ ἐξαπέλυσε σφοδρὸν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ Βαβύλας συνελήφθη καὶ ὑπεβλήθη εἰς βασανιστήρια. Ὁ γεραιὸς ἐπίσκοπος ἔμεινε ἀκλόνητος εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως, ἀρνούμενος νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα. Φυλακίσθηκε μετὰ τριῶν νέων μαθητῶν του — τῶν Οὐρβανοῦ, Πριλιδιανοῦ καὶ Ἐπαλωνίου — οἱ ὁποῖοι τὸν ἠκολούθησαν εἰς τὸ μαρτύριον. Κατά τινας παραδόσεις, ὁ ἅγιος ἐδέθη μὲ ἁλυσίδες καὶ τελικῶς ἀπεκεφαλίσθη, δοξάσας τὸν Χριστὸν διὰ τῆς θυσίας του. Αἱ ἁλυσίδες του ἐτηρήθησαν ὡς ἱερὸν κειμήλιον, καὶ ζήτησε νὰ ταφῇ μαζί μὲ αὐτὰς ὡς στέμματα τιμῆς.

Ὁ Προφήτης Μωϋσῆς καὶ ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος

Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου καὶ Θεόπτου Μωϋσέως, τοῦ μεγάλου προφήτου καὶ νομοθέτου τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε τὸν Θεὸν «ἐν εἴδει» καὶ ἔλαβε τὰς ἐντολὰς ἐπὶ τοῦ Σινᾶ. Ἐπίσης μνημονεύεται ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος ὁ Κουρούκλης, ἀσκητὴς τῆς Κεφαλληνίας, ὁ ὁποῖος ἔζησε βίον ἀσκητικὸν καὶ ἐνάρετον, προσφέρων παράδειγμα ἁγιότητος εἰς τοὺς νησιώτας. Ἡ σύναξις αὐτὴ ἁγίων — μάρτυρος, προφήτου καὶ ὁσίου — ἀποτελεῖ ζωντανὴν μαρτυρίαν τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς σωτηρίας.

Πνευματικὴ Παρακαταθήκη

Ὁ Ἅγιος Βαβύλας διδάσκει τὴν ἀκλόνητον παρρησίαν τῆς πίστεως ἔναντι πάσης ἐξουσίας, τὴν ποιμαντικὴν εὐθύτητα καὶ τὴν ἁγιότητα τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μνήμη του ἐνισχύει τοὺς πιστοὺς νὰ ὁμολογοῦν τὸν Χριστὸν ἀδιαλλάκτως, ἀνεξαρτήτως συνεπειῶν, καὶ νὰ τιμοῦν τὴν ἱερότητα τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ.