Άγιοι Κάρπος και Πάπυλος

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κάρπος καὶ Πάπυλος, Ἀγαθόδωρος καὶ Ἀγαθονίκη

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κάρπος καὶ Πάπυλος ἔζησαν κατὰ τὸν δεύτερον αἰῶνα μετὰ Χριστόν, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου, ὅταν οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐξακολουθοῦσαν νὰ μαίνωνται. Ὁ Κάρπος ἦτο ἐπίσκοπος Γόρδου ἐν Λυδίᾳ, ἀνὴρ σοφὸς καὶ πνευματικῶς κατηρτισμένος, ἐνῷ ὁ Πάπυλος ὑπηρέτει ὡς διάκονος ἐν Περγάμῳ τῆς Ἀσίας Μικρᾶς. Ὁ Ἀγαθόδωρος ἦτο οἰκέτης τοῦ Καρπου, ὁ ὁποῖος μὲ τὸν ζῆλον του διὰ τὴν πίστιν ἐπηκολούθησε τὸν διδάσκαλόν του ἐν τῷ μαρτυρίῳ. Ἡ Ἀγαθονίκη ἦτο εὐγενὴς γυνὴ ἐκ Περγάμου, μήτηρ τέκνων, ἥτις παρισταμένη εἰς τὴν δίκην τῶν μαρτύρων, ἐθαύμασε τὴν ἀνδρείαν των καὶ αὐθορμήτως ὡμολόγησε τὴν πίστιν της.

Τὸ Μαρτύριον

Συλληφθέντες ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὁδηγήθησαν ἐνώπιον τοῦ ἀνθυπάτου. Ὁ ἡγεμὼν ἐπεχείρησε νὰ πείσῃ τὸν Κάρπον νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα, ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ἀπεκρίθη μετὰ παρρησίας: «Ἐγὼ εἰμι Χριστιανὸς καὶ λατρεύω τὸν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». Ὁμοίως καὶ ὁ Πάπυλος ὡμολόγησεν ἀκλόνητον τὴν πίστιν του, λέγων ὅτι ἐκ νεότητος αὐτοῦ ὑπηρέτει τὸν Κύριον. Ὑποβληθέντες εἰς σκληρὰ βασανιστήρια, ἐνέμειναν ἀμετακίνητοι. Ὁ Ἀγαθόδωρος, ἰδὼν τὸν ἐπίσκοπόν του βασανιζόμενον, ἀνεβόησε: «Χριστιανὸς εἰμι καὶ ἐγώ!» Τότε καὶ ἡ Ἀγαθονίκη, καταλιποῦσα τὴν θέσιν της, ἔδραμεν εἰς τὴν μέσην τοῦ σταδίου, φωνάζουσα: «Κἀγὼ μαζὶ μὲ τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ θέλω νὰ μαρτυρήσω». Οἱ τρεῖς ἅγιοι ἄνδρες ἐκαύθησαν εἰς πυράν, ἐνῷ ἡ Ἀγαθονίκη ἐρρίφθη εἰς θηρία καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν ἅπαντες.

Ὁ Ἅγιος Βενιαμὶν Διάκονος καὶ ἡ Ἁγία Χρυσὴ Μογλενῶν

Ὁ ἅγιος Βενιαμὶν ὑπηρέτησεν ὡς διάκονος ἐν Περσίᾳ κατὰ τὸν πέμπτον αἰῶνα. Μετὰ φυλάκισιν δύο ἐτῶν, ἀπελύθη μὲ τὸν ὅρον νὰ μὴ κηρύττῃ τὸν Χριστόν, ἀλλ᾿ ἐκεῖνος συνέχισε τὸ κήρυγμα ἀδιαλείπτως. Ὑπεβλήθη εἰς φρικτὰ βασανιστήρια καὶ ἐτελειώθη μαρτυρικῶς. Ἡ ἁγία νεομάρτυς Χρυσὴ ἐγεννήθη εἰς Μόγλενα Μακεδονίας καὶ ἐμαρτύρησε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς τουρκοκρατίας ὑπὸ τῶν ἀλλοπίστων, ὁμολογήσασα ἀκλόνητον τὴν πίστιν εἰς τὸν Χριστόν.

Πνευματικὴ Παρακαταθήκη

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες τῆς ἡμέρας ταύτης διδάσκουν τὴν ἀκλόνητον πίστιν καὶ τὴν παρρησίαν ἐνώπιον τῶν ἀρνουμένων τὸν Θεόν. Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ὑπερβαίνει πᾶσαν ἀπειλὴν καὶ βασανιστήριον. Ἡ Ἀγαθονίκη ἐνδείκνυται ὅτι οὐδὲ τὰ δεσμὰ τῆς οἰκογενείας δύνανται νὰ ἐμποδίσουν ψυχὴν πεπληρωμένην θείου ζήλου. Οἱ μάρτυρες οὗτοι παραμένουν φῶς καὶ παράδειγμα διὰ πάντα Χριστιανόν, διδάσκοντες ὅτι ὁ ἀγὼν τῆς πίστεως ἀξίζει πᾶσαν θυσίαν.