Άγιος Θαδδαίος ο Απόστολος

Ἡ Ἁγία Ἐκκλησία τιμᾷ τὴν 21ην Αὐγούστου τὸν Ἅγιον Ἀπόστολον Θαδδαῖον, ἕνα ἐκ τῶν δώδεκα μαθητῶν τοῦ Κυρίου, καθὼς καὶ τὴν Ἁγίαν Μάρτυρα Βάσσαν μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς, οἵτινες ἔνδοξα ἐμαρτύρησαν ὑπὲρ τῆς πίστεως.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Θαδδαῖος καλεῖται καὶ Λεββαῖος, ὀνομαζόμενος ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις καὶ Ἰούδας Ἰακώβου, διακρινόμενος οὕτως ἀπὸ τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου. Καταγόμενος ἐκ τῆς Γαλιλαίας, ἠξιώθη νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ ἀριθμηθῇ μεταξὺ τῶν δώδεκα ἐκλεκτῶν μαθητῶν Του. Κατὰ τὴν παράδοσιν, ἦτο υἱὸς ἢ ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου τοῦ Μικροῦ. Μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστήν, ἐξῆλθε κηρύττων τὸ Εὐαγγέλιον εἰς διαφόρους χώρας, φλεγόμενος ὑπὸ ζήλου ἀποστολικοῦ.

Ἡ κυριωτέρα ἀποστολική του δράσις ἀναπτύχθηκε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, τὴν Σαμάρειαν, τὴν Ἰδουμαίαν, τὴν Συρίαν καὶ τὴν Μεσοποταμίαν. Κατὰ μίαν ἰσχυρὰν παράδοσιν, ἀπεστάλη εἰς τὴν Ἔδεσσαν πρὸς τὸν βασιλέα Ἄβγαρον, ὅστις εἶχε στείλει ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Χριστόν, αἰτούμενος ἴασιν. Ὁ Θαδδαῖος, φέρων τὴν θείαν χάριν, ἐθεράπευσε τὸν Ἄβγαρον καὶ ἐφώτισε πολλοὺς ἐν τῇ πόλει διὰ τοῦ βαπτίσματος. Τὸ κήρυγμά του διεκρίνετο διὰ τῆς δυνάμεως καὶ τῆς ἁπλότητος, μαρτυρῶν τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος.

Ὁ Ἀπόστολος ἐτελειώθη μαρτυρικῶς, κατὰ τινας πηγάς, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἀρμενίας ἢ τῆς Περσίας, ὅπου ἐκήρυττε μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ. Οἱ εἰδωλολάτραι ἱερεῖς, ὁρῶντες τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ κηρύγματός του, παρεκίνησαν τὸν ὄχλον κατ' αὐτοῦ, καὶ οὕτως ἔλαβε τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου, ἐν ἡλικίᾳ προβεβηκυίᾳ, παραδιδοὺς τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος Χριστοῦ.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Βάσσα ἔζησε κατὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων. Χριστιανὴ εὐσεβής, ἀνέτρεφε τὰ τέκνα της ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ. Ὅταν οἱ διῶκται τὴν συνέλαβον μετὰ τῶν τέκνων της, ἐπέδειξε θαυμαστὴν ἀνδρείαν. Παρ' ὅλας τὰς αἰκίας καὶ τὰς ἀπειλάς, ἡ Βάσσα ἐνίσχυε τὰ παιδία της εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως. Ἕκαστον ἐξ αὐτῶν, βλέπον τὸ παράδειγμα τῆς μητρός, ἐμαρτύρησεν ἐνώπιόν της. Τελευταία αὐτὴ ἔλαβε τὴν μαρτυρικὴν στολήν, προσενεχθεῖσα τῷ Κυρίῳ μαζὶ μὲ τὰ ἠγαπημένα της τέκνα, εἰς ἔνδοξον μαρτυρίαν μητρικῆς ἀγάπης καὶ πίστεως ἀκλονήτου. Ἡ μνήμη των ἀναδεικνύει τὴν δύναμιν τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας ὡς σχολῆς ἁγιότητος.

Οἱ ἅγιοι οὗτοι μαρτυροῦν τὴν ἀλήθειαν ὅτι ἡ πίστις εἰς Χριστὸν ὑπερβαίνει πάντα φόβον καὶ πᾶσαν ἐπίγειον ἀγάπην, ἑνώνουσα τοὺς πιστοὺς εἰς κοινωνίαν αἰώνιον μετὰ τοῦ Θεοῦ.