Άγιος Λούππος

Ἡ Ἀπόδοσις τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

Σήμερον ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν Ἀπόδοσιν τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἐτελέσθη τὴν 15ην Αὐγούστου. Κατὰ τὴν ὀκταήμερον περίοδον ποὺ μεσολάβησε, ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ συνεχῶς τὸ θαῦμα τῆς μεταστάσεως τῆς Παναγίας ἐκ τοῦ προσκαίρου βίου εἰς τὴν αἰωνιότητα, ὅπου ἡ Μήτηρ τοῦ Λόγου ἀναδείχθηκε Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν καὶ πρέσβειρα ὑπὲρ τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος, Ἐπίσκοπος Λουγδούνου

Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ἐγεννήθη περὶ τὸ ἔτος 130 μ.Χ. εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, πιθανῶς εἰς τὴν Σμύρνην, καὶ ἔζησεν ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν Μάρκου Αὐρηλίου καὶ Κομμόδου. Μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου, Ἐπισκόπου Σμύρνης, ὁ ὁποῖος ἦτο μαθητὴς τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὁ Εἰρηναῖος ἀπετέλεσε ζῶντα σύνδεσμον μὲ τὴν Ἀποστολικὴν παράδοσιν. Μετέβη εἰς τὴν Γαλατίαν, ὅπου ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Λουγδούνου (σημερινῆς Λυών) μετὰ τὸ μαρτυρικὸν θάνατον τοῦ προκατόχου του Ποθεινοῦ κατὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ 177 μ.Χ.

Ὁ ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἐπεδόθη εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν αἱρέσεων, ἰδίως τοῦ Γνωστικισμοῦ, συγγράψας τὸ θεμελιῶδες ἔργον «Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς ψευδωνύμου γνώσεως», γνωστὸν ὡς «Κατὰ Αἱρέσεων». Διὰ τῆς διδασκαλίας του ὑπεστήριξε τὴν ἑνότητα τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Διαθήκης, τὴν σωματικὴν ἀνάστασιν, καὶ τὴν Ἀποστολικὴν διαδοχήν. Ἐτελειώθη μαρτυρικῶς περὶ τὸ ἔτος 202 μ.Χ., κατὰ τὸν διωγμὸν τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου.

Οἱ λοιποὶ Ἅγιοι τῆς ἡμέρας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λοῦπος ἔλαβε τὸν μαρτυρικὸν στέφανον διὰ τὴν πίστιν του εἰς τὸν Χριστόν. Ὁ Ὅσιος Νικόλαος ὁ Σικελιώτης διέλαμψεν εἰς τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν, προσφέρων ὑπόδειγμα μοναχικῆς ἀρετῆς. Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1801-1806), διεκρίθη διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν ποιμαντικήν του διακονίαν ἐν χαλεποῖς χρόνοις τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας, στηρίζων τὸν Ὀρθόδοξον λαόν.

Οἱ Ἅγιοι οὗτοι, ἀπὸ διαφόρους ἐποχὰς καὶ περιστάσεις, μαρτυροῦν τὴν ἀδιάλειπτον παρουσίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, πρεσβεύοντες ὑπὲρ πάντων τῶν πιστῶν ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τῆς Χάριτος.