Άγιοι Αδριανός και Ναταλία

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Ναταλία

Ὁ Ἅγιος Ἀδριανὸς ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ, περὶ τὸ ἔτος 306 μ.Χ., στὴν Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας. Ὑπηρετοῦσε ὡς ἀξιωματοῦχος τῆς αὐτοκρατορικῆς αὐλῆς, ἐλληνιστὴς τὴν πίστιν, ἀλλὰ τιμιωτάτης τὴν ψυχήν. Ἡ σύζυγός του Ναταλία, νεαρὰ κατ' ἡλικίαν ἀλλὰ ὡριμασμένη κατὰ τὴν πίστιν, ἦτο κρυφοχριστιανή, διατηροῦσα τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου ἐν τῇ καρδίᾳ της.

Ὅταν εἰκοσιτρεῖς Χριστιανοὶ συνελήφθησαν καὶ ὡδηγήθησαν εἰς βασανιστήρια, ὁ Ἀδριανὸς παρέστη ὡς ἐπιτηρητὴς τῶν ἀνακρίσεων. Ἐκεῖ ἐθαύμασε τὴν ἀκλόνητον πίστιν καὶ τὴν ὑπομονὴν τῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἐδέχοντο τὰ βασανιστήρια μετὰ χαρᾶς καὶ εἰρήνης. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τους, ἐρώτησε ποία ἐστὶν ἡ ἀμοιβὴ ποὺ προσδοκοῦν διὰ τὰ παθήματά των. Ἀκούσας περὶ τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, κατελήφθη ὑπὸ χάριτος Θείας καὶ ἐδήλωσεν ἐνώπιον πάντων: «Γράψατέ με καὶ ἐμὲ μετὰ τούτων τῶν ἀνδρῶν, διότι καὶ ἐγὼ Χριστιανὸς εἶμαι!» Ὁ Ἀδριανὸς ἦτο τότε μόλις εἰκοσιοκτὼ ἐτῶν.

Ὅταν ἡ Ναταλία ἔμαθε τὴν ὁμολογίαν τοῦ συζύγου της, ἔδραμε πρὸς τὴν φυλακὴν μὲ χαρὰν ψυχῆς, ἀσπασθεῖσα τὰς ἁλυσίδας του ὡς κόσμημα οὐράνιον. Τὸν παρεκάλεσε νὰ ὑπομείνῃ ἕως τέλους, νὰ μὴ δειλιάσῃ ἐνώπιον τῶν βασάνων, καὶ προσέφερεν εἰς αὐτὸν θαρσύνουσαν νουθεσίαν. Μεταμφιεσθεῖσα δὲ εἰς ἀνδρικὴν στολήν, εἰσῆλθε πολλάκις εἰς τὴν φυλακήν, διακονοῦσα τοὺς μάρτυρας καὶ στηρίζουσα τὸν σύζυγόν της διὰ τῆς πίστεώς της.

Τὸ μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Ἀδριανοῦ ὑπῆρξε φρικτόν. Ἔθραυσαν τὰ μέλη του ἐπὶ ἄκμονος, κατέκοψαν τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας του. Καθ' ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν βασάνων, ἡ Ναταλία παρέμενε πλησίον, ἐνισχύουσα αὐτόν. Μετὰ τὴν τελείωσίν του, οἱ διῶκται ἐπεχείρησαν νὰ ἀναγκάσουν τὴν Ναταλίαν εἰς νέον γάμον, ἀλλ' αὐτὴ ἔφυγεν εἰς τὸ Βυζάντιον, ὅπου μετ' ὀλίγον παρέδωκε τὴν ψυχήν της εἰς τὸν Κύριον ἐν εἰρήνῃ, μὴ καταδεχθεῖσα νὰ προδώσῃ τὴν μνήμην τοῦ μάρτυρος συζύγου της. Θαύματα πολλὰ ἐτελέσθησαν εἰς τὸν τάφον τῶν ἁγίων λειψάνων τοῦ Ἀδριανοῦ, ἰάσεις ἀσθενῶν καὶ ἀπελευθερώσεις δαιμονισμένων.

Ὁ Ὅσιος Ἰωάσαφ

Ὁ Ὅσιος Ἰωάσαφ, κατὰ κόσμον Ἰωάννης Κουρκούας, ἦτο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατὰ τὸν 14ον αἰῶνα. Διακρίθη διὰ τὴν ἀσκητικήν του πολιτείαν, τὴν θεολογικήν του παιδείαν καὶ τὴν ποιμαντικήν του φροντίδα. Ἀφοῦ προέστη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπεσύρθη εἰς ἡσυχίαν μοναστηρίου, ὅπου καὶ ἐκοιμήθη ὁσίως. Τὸ λείψανόν του διετηρήθη ἄφθαρτον, μαρτυροῦν τὴν ἁγιότητά του, καὶ ἐξέπεμπε εὐωδίαν θείαν. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ὡς παράδειγμα ἀρχιερατικῆς ἀρετῆς καὶ μοναστικῆς ἀφοσιώσεως.