Αγία Χαριτίνη

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Χαριτίνη ἔζησε κατά τούς χρόνους τῶν διωγμῶν τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), περίοδος κατά τήν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία ἐδοκιμάσθη διά πυρός καί αἵματος. Καταγομένη ἐκ τῆς Ἰκονίου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ Χαριτίνη διεκρίνετο διά τήν ἀκραιφνῆ πίστιν της καί τήν ἀμετακίνητον ὁμολογίαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Ὑπῆρξεν ἐπίσημος γυνή, καταγομένη ἐξ εὐγενοῦς οἰκογενείας, ἀλλά προετίμησε τόν πλοῦτον τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ παρά τάς γηΐνας δόξας.

Ὅταν ἐξερράγη ὁ διωγμός, ἡ Χαριτίνη συνελήφθη καί παρεστάθη ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος Δομετιανοῦ. Ὁ τύραννος, θαυμάσας τό κάλλος καί τήν εὐγένειάν της, ἐπεχείρησε νά τήν πείσῃ νά θυσιάσῃ εἰς τά εἴδωλα διά κολακειῶν καί ὑποσχέσεων τιμῶν καί πλούτου. Ἀλλ᾿ ἡ γενναία μάρτυς ἀπεκρίθη μετά παρρησίας: «Ἐγώ Χριστιανή εἰμι καί τόν Χριστόν μου δέν ἀρνοῦμαι». Ἡ ὁμολογία αὕτη ἐξώργισε τόν ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος προσέταξε νά ὑποβληθῇ εἰς φρικτά βασανιστήρια.

Τό μαρτύριον τῆς Ἁγίας Χαριτίνης ὑπῆρξεν ἰδιαιτέρως σκληρόν. Κατεξανίσθη μέ μαστίγια, κατεκαύθη μέ λαμπάδας, κατεσπαράχθη εἰς τήν σάρκα της, ἀλλά παρέμεινεν ἀκλόνητος εἰς τήν πίστιν. Κατά τήν παράδοσιν, ἐν μέσῳ τῶν βασάνων ὕμνει τόν Θεόν καί παρηγοροῦσε τούς λοιπούς χριστιανούς. Τελικῶς ὁ τύραννος διέταξε νά ἀποκεφαλισθῇ, καί οὕτως ἡ Ἁγία Χαριτίνη παρέδωκε τήν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ, στεφθεῖσα διά τοῦ μαρτυρικοῦ στεφάνου.

Ἡ Ὁσία Μητήρ Μεθοδία ἡ ἐν Κιμώλῳ ἔζησε κατά τόν 8ον αἰῶνα καί ἦτο σύζυγος τοῦ εὐσεβοῦς αὐτοκράτορος Θεοφίλου. Μετά τόν θάνατον τοῦ συζύγου της, ἡ Μεθοδία ἀφωσιώθη εἰς τήν ἀνατροφήν τῶν τέκνων της καί εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας. Διεκρίθη διά τήν εὐσέβειάν της καί τήν προστασίαν τῶν ἱερῶν εἰκόνων κατά τήν περίοδον τῆς Εἰκονομαχίας. Μετέβη ἐν καιρῷ εἰς τήν νῆσον Κίμωλον, ὅπου ἀσκήτευσεν ἐν ἡσυχίᾳ καί προσευχῇ, διδάσκουσα τήν γνησίαν ὀρθόδοξον πίστιν. Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ, ἀφήσασα παράδειγμα εὐσεβείας καί ὀρθοδόξου ὁμολογίας.

Αἱ δύο ἅγιαι γυναῖκες, ἡ μία διά τοῦ μαρτυρίου καί ἡ ἑτέρα διά τῆς ὁσιακῆς πολιτείας, διδάσκουν ὅτι ἡ πίστις εἰς τόν Χριστόν ὑπερβαίνει πᾶσαν γήϊνον θέσιν καί τιμήν. Ἡ γενναιότης τῆς Χαριτίνης καί ἡ σταθερότης τῆς Μεθοδίας ἀποτελοῦν ἀείμνηστον παρακαταθήκην διά πάντας τούς πιστούς, προτρέπουσα ἡμᾶς εἰς ἀκλόνητον ὁμολογίαν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἐν πάσῃ περιστάσει τοῦ βίου.