⭐ Μεταμόρφωσις Σωτήρος

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου αποτελεί μίαν από τις σημαντικότερες Δεσποτικές εορτές της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εορταζομένη την 6ην Αυγούστου. Το γεγονός διηγείται με λεπτομέρειαν υπό των τριών Συνοπτικών Ευαγγελιστών (Ματθαίος 17:1-9, Μάρκος 9:2-8, Λουκάς 9:28-36). Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, προ της οικουσίας του Σταυρού και του Πάθους Του, ανέλαβε μεθ' Εαυτού τους τρεις εκλεκτούς μαθητάς Του – τον Πέτρον, τον Ιάκωβον και τον Ιωάννην – και ανέβη εις το Όρος Θαβώρ προς προσευχήν. Εκεί, ενώπιόν των, μετεμορφώθη θείως, λάμψαν το πρόσωπον Αυτού ως ο ήλιος και τα ιμάτια Αυτού γενόμενα λευκά ως το φως, αποκαλύπτων την ακτιστον δόξαν της Θεότητός Του.

Η Θεολογική Διάσταση του Μυστηρίου είναι βαθυτάτη. Κατά την Μεταμόρφωσιν εμφανίσθησαν οι δύο μέγιστοι προφήται της Παλαιάς Διαθήκης, Μωϋσής και Ηλίας, συνομιλούντες μετά του Σωτήρος περί της εξόδου Αυτού ήν έμελλε να πληρώσει εν Ιερουσαλήμ. Ο Μωϋσής εκπροσωπεί τον νόμον και τους κεκοιμημένους δικαίους, ο δε Ηλίας τους προφήτας και τους ζώντας εν Χριστώ. Φωνή εκ της επισκιαζούσης νεφέλης εμαρτύρησε: «Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα· αυτού ακούετε». Ούτω ο Πατήρ επεκύρωσε την θεότητα του Υιού και παρήγγειλε την υπακοήν εις τον λόγον Αυτού.

Η Πνευματική Παρακαταθήκη της εορτής διδάσκει την διπλήν φύσιν του Χριστού, θείαν και ανθρωπίνην, εν μία υποστάσει αδιαιρέτως και ασυγχύτως ενωμένας. Η Μεταμόρφωσις απεκάλυψεν εις τους μαθητάς την αληθινήν ταυτότητα του Διδασκάλου των, ενισχύουσα την πίστιν των προ των σκανδάλων του Σταυρού. Ομοίως, διδάσκει ημάς ότι η θέωσις του ανθρώπου, η μετοχή εις την ακτιστον δόξαν του Θεού, αποτελεί τον προορισμόν της ανθρωπίνης φύσεως. Το Θαβώριον φως, το οποίον είδον οι μαθηταί, δεν ήτο κτιστόν ούτε αισθητόν, αλλ' η ακτιστος ενέργεια της θείας φύσεως, ην βλέπουσιν οι αγιασθέντες κατά την επίκλησιν του Αγίου Πνεύματος.

Το Ιστορικόν Πλαίσιον τοποθετεί το γεγονός εις την τριετή δημοσίαν διακονίαν του Χριστού, οκτώ περίπου ημέρας μετά την ομολογίαν του Πέτρου εις Καισάρειαν της Φιλίππου, όταν ο Απόστολος εξωμολογήθη: «Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος». Η Εκκλησία καθιέρωσε την εορτήν προς τιμήν του θείου τούτου μυστηρίου, τονίζουσα την σωτηριολογικήν σημασίαν της αποκαλύψεως της θείας δόξης. Η επιλογή του χρονικού σημείου εν τω κύκλω του εκκλησιαστικού έτους συνδέεται και με την παράδοσιν του Αγίου Επιφανίου, ότι η Μεταμόρφωσις εγένετο τεσσαράκοντα ημέρας προ της Σταυρώσεως.

Η Υμνολογική Παράδοσις της εορτής υψώνεται εις μεγαλοπρεπή ύμνον της θείας δόξης. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο μέγας υμνογράφος, συνέθεσε θαυμασίους κανόνας διά την εορτήν, υμνούντας το φως το απρόσιτον και την ακτιστον λαμπρότητα. Η Μεταμόρφωσις προοικονομεί την αναστάσιμον δόξαν και την μέλλουσαν Βασιλείαν, όταν οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη Βασιλεία του Πατρός αυτών. Πάντες οι πιστοί καλούμεθα να μετάσχωμεν του Θαβωρίου φωτός δι' αγνής προσευχής, νήψεως και ασκήσεως, καθ' ο τρόπον οι Πατέρες της νηπτικής παραδόσεως έζησαν και διεβεβαίωσαν την θεοπτίαν.