Τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Γλυκερίας.
Βίος και Πολιτεία
Η Αγία Μάρτυς Γλυκερία έζησε κατά τους χρόνους των διωγμών του αυτοκράτορος Αντωνίνου του Ευσεβούς (138-161 μ.Χ.), εποχή κατά την οποία η Εκκλησία δοκιμαζόταν σκληρά από την ειδωλολατρική εξουσία. Καταγόταν από την πόλιν Τραϊανούπολιν της Θράκης, και εγεννήθη από ευσεβείς γονείς που την ανέθρεψαν εν τη χριστιανική πίστει. Από νεαράν ηλικίαν διέλαμψεν δια την ευσέβειάν της και την καθαράν της ζωήν, αφιερώσασα εαυτήν ολοκληρωτικώς εις τον Χριστόν με παρθενικόν βίον.
Όταν ο ηγεμών Σαβίνος έφθασεν εις την Τραϊανούπολιν και διέταξε πανηγυρικάς εορτάς προς τιμήν του ψευδοθεού Διός, η Γλυκερία αρνήθηκε κατηγορηματικώς να προσκυνήση τα είδωλα. Παρουσιασθείσα ενώπιον του ηγεμόνος, ωμολόγησε με παρρησίαν την πίστιν της εις τον αληθινόν Θεόν, δηλώσασα ότι τα είδωλα είναι έργα χειρών ανθρώπων και δαίμονες πλανώντες τους απίστους. Η ομολογία αύτη προεκάλεσε την οργήν του διώκτου.
Ο Σαβίνος υπέβαλε την Αγίαν εις φρικτά βασανιστήρια. Την εδαρεν αλύπητα, την εκρέμασεν επί του ξύλου και διέσπασε τας σάρκας της με σιδηρά όργανα, εσχιζομένων των μελών της. Όμως η Μάρτυς υπέμενεν απτοήτως, προσευχομένη και υμνούσα τον Θεόν, ενώ το αίμα της έρρεεν αφθόνως. Θαυμαστώς δε, εν μέσω των βασάνων, απήλαυε παρηγορίας ουρανίας, και το θείον φως περιέλαμπε την όψιν της. Τελικώς, ο τύραννος διέταξε να ριφθή εις τους λέοντας εν τω αμφιθεάτρω. Άγριον λέων, όμως, προσήλθε και κατέπεσε προ των ποδών της ως ημέρωτον πρόβατον, μη τολμών να την αγγίση.
Εκπλαγέντες οι θεαταί από το θαύμα, πολλοί επίστευσαν εις τον Χριστόν. Ο ηγεμών όμως, σκληρυνθείς πλέον, διέταξε την αποκεφάλισιν της Αγίας. Ούτω παρέδωκε την άγνην ψυχήν της εις χείρας Θεού περί το έτος 177 μ.Χ., λαβούσα τον στέφανον του μαρτυρίου εν ηλικία νεαρά. Το τίμιον λείψανόν της εφυλάχθη με ευλάβειαν υπό των χριστιανών και έγινε πηγή θαυμάτων και ιαμάτων.
Πνευματική Διδασκαλία: Η Αγία Γλυκερία διδάσκει την ακλόνητον πίστιν και την υπομονήν εν τοις βασανιστηρίοις. Η παρθενική της αγνότης και η παρρησία της ενώπιον των τυράννων αποτελούν υπόδειγμα ομολογίας της αληθείας. Εδείχθη «γλυκερά» το όνομα αλλά και σκληρά προς την αμαρτίαν, διδάσκουσα ότι ουδέν βασανιστήριον δύναται να χωρίση τον πιστόν από την αγάπην του Χριστού.
Ιστορικόν Πλαίσιον: Οι διωγμοί της εποχής των Αντωνίνων υπήρξαν ιδιαιτέρως σκληροί εις ορισμένας περιοχάς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Θράκη, περιοχή συνοριακή και στρατηγικής σημασίας, εγνώρισε πολλούς μάρτυρας που εσφράγισαν δια του αίματός των την αλήθειαν της πίστεως εν καιρώ σκοτεινώ.