Όσιος Μωυσής ο Αιθίοψ

Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοψ ἔζησε κατὰ τὸν Δ' αἰῶνα καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν Αἰθιοπίαν. Κατὰ τὰ νεανικά του χρόνια ὑπηρέτησε ὡς δοῦλος εἰς οἰκίαν εὐγενοῦς γυναικὸς εἰς τὴν Αἴγυπτον. Ἐνεργούμενος ὑπὸ τῶν παθῶν, διέπραξε πολλὰς ἁμαρτίας καὶ παρανομίας, ὥστε ἡ κυρία του, φοβουμένη τὴν βίαιον αὐτοῦ φύσιν, τὸν ἀπέλυσε. Συναθροίσας τότε ὁμάδα ληστῶν, ἐπεδόθη εἰς κλοπὰς καὶ φόνους, γενόμενος φόβος καὶ τρόμος τῆς περιοχῆς. Ἡ ζωή του ἦτο βεβυθισμένη εἰς τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας, πλὴν ἡ θεία Πρόνοια δὲν τὸν ἐγκατέλειψε.

Κατὰ θείαν οἰκονομίαν, μετὰ μίαν ἀποτυχημένην ἐπιδρομήν, ὁ Μωϋσῆς ηὐλίσθη πλησίον μοναστηριοῦ. Ἐκεῖ συνήντησε μοναχοὺς οἵτινες τὸν ἐδέχθησαν μετὰ ἀγάπης καὶ ἀνεξικακίας. Τὸ παράδειγμα τῆς ἡσύχου καὶ εἰρηνικῆς βιωτῆς των ἐκίνησε τὴν καρδίαν του. Κατανυγεὶς βαθέως διὰ τὰς ἁμαρτίας του, ἐζήτησε νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ μεταβάλῃ τὴν ζωήν του. Ἐνδύθη τὸ μοναχικὸν σχῆμα καὶ ἐπεδόθη εἰς ἄκραν ἄσκησιν, νηστείας, ἀγρυπνίας καὶ προσευχάς, καταπολεμῶν τὰ πάθη του μετὰ μεγίστης ἐπιμονῆς.

Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς κατῴκησεν εἰς τὴν ἔρημον τῆς Σκήτεως, ὅπου ἔγινε διάπυρος ἀσκητὴς καὶ πνευματικὸς πατήρ. Ἡ μετάνοιά του ἦτο τόσον εἰλικρινὴς καὶ ἡ προσπάθειά του τόσον ἐντατική, ὥστε κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας καὶ μοναδικὸς διδάσκαλος τῆς ταπεινώσεως. Ἐδοκιμάσθη πολλάκις ὑπὸ τοῦ διαβόλου διὰ παλαιῶν πειρασμῶν, πλὴν διετήρησε τὴν καρδίαν του καθαράν. Συνεκρότησε μοναχικὴν ἀδελφότητα ἑβδομήκοντα μοναχῶν, τοὺς ὁποίους ἐποίμανε μετὰ σοφίας καὶ ἀγάπης.

Κατὰ τὸ ἔτος 395 μ.Χ., βάρβαροι ἐπιδρομεῖς ἐπετέθησαν εἰς τὴν μονήν. Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς, γνωρίζων διὰ προφητικοῦ χαρίσματος τὴν ἐπικειμένην ἐπίθεσιν, παρήγγειλεν εἰς τοὺς μοναχοὺς νὰ διασκορπισθοῦν καὶ νὰ σωθοῦν. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινεν ὀπίσω μετὰ ἑπτὰ ἄλλων ἀδελφῶν, ἀποδεχόμενος τὸν θάνατον ὡς τελευταῖον σταθμὸν τῆς μετανοίας του. Οἱ βάρβαροι τοὺς ἐφόνευσαν, καὶ οὕτως ὁ μέγας ἁμαρτωλὸς ἔγινε μέγας μάρτυς καὶ ὁμολογητής, σφραγίζων μετὰ τοῦ αἵματός του τὴν μεταστροφήν του.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Μωϋσέως εἶναι ἡ μετάνοια ὡς δύναμις μεταμορφωτική. Ἀπέδειξεν ὅτι οὐδεμία ἁμαρτία εἶναι μεγαλυτέρα τῆς θείας φιλανθρωπίας, καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἀναμένει πάντοτε τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἀπορρέοντα ἐξ αὐτοῦ ἀποφθέγματα διασώζονται εἰς τὸ Γεροντικόν, ὅπου διδάσκει περὶ ταπεινώσεως, μὴ κρίσεως τοῦ πλησίον καὶ ὑπομονῆς εἰς τοὺς πειρασμούς. Ἡ μνήμη του ἐορτάζεται καὶ τὴν 28ην Αὐγούστου μετὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Διομήδους καὶ Λαυρεντίου, οἵτινες ἐμαρτύρησαν ὑπὲρ τῆς πίστεως.

Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς διδάσκει ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἀγών, ὄχι ἀπελπισία, καὶ ὅτι ἡ μετάνοια ἀνοίγει τὰς πύλας τῆς Βασιλείας, ὁποιαδήποτε καὶ ἂν ἦτο ἡ παλαιὰ ζωή. Ἡ ἁγιότης του φωτίζει τὸν δρόμον πρὸς τὴν σωτηρίαν.