Οσία Θεοδώρα

Ἡ Ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἔζησε κατὰ τὸν πέμπτον αἰῶνα εἰς τὴν μεγαλουπόλιν τῆς Ἀλεξανδρείας, ὅπου ἡ χριστιανικὴ πίστις ἤκμαζε καὶ ὁ μοναχικὸς βίος ἐθαυμάζετο. Προερχομένη ἐξ εὐγενοῦς οἰκογενείας καὶ συνδεθεῖσα διὰ γάμου μετὰ ἀνδρὸς εὐσεβοῦς, ἡ Θεοδώρα ἐκατηγορήθη ψευδῶς ὑπὸ ἀνδρὸς ἀσελγοῦς, ὅστις ἀπορριφθεὶς ἐπεδίωξε νὰ τὴν διασύρῃ. Ἡ συκοφαντία αὕτη ἐταρασσε τὴν ψυχὴν τῆς ὁσίας, ἥτις ἐφοβήθη μήπως ἀδικήσῃ τὸν σύζυγόν της καὶ προκαλέσῃ σκάνδαλον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

Ὁδηγηθεῖσα ὑπὸ πνευματικῆς ἀγωνίας καὶ μετανοίας βαθυτάτης, ἡ Θεοδώρα ἐπροχώρησεν εἰς πρᾶξιν ἀσυνήθη: ἐνδυθεῖσα ἀνδρικὴν περιβολὴν καὶ προσποιηθεῖσα εὐνοῦχον, εἰσῆλθεν εἰς ἀνδρῶον μοναστήριον τῆς ἐρήμου, λαβοῦσα τὸ ὄνομα Θεόδωρος. Οὕτως ἐπὶ δεκαετίας ἠσκήτευσεν ἐν αὐστηροτάτῳ βίῳ, ἀγνοοῦντες πάντες τὸ ἀληθὲς φῦλον αὐτῆς, θαυμάζοντες δὲ τὴν ὑπομονὴν καὶ τὴν ταπείνωσίν της.

Νέα δοκιμασία προσέπεσεν εἰς τὴν ὁσίαν, ὅταν γυνὴ τις κατηγόρησε ψευδῶς τὸν «μοναχὸν Θεόδωρον» ὅτι τὴν ἐμίανε. Ἡ Θεοδώρα, ἀνανεώσασα τὴν ἄσκησίν της εἰς τὴν ὑπομονήν, ἐδέχθη τὴν συκοφαντίαν ἄνευ ἀντιλογίας, ἐξεδιώχθη τοῦ μοναστηρίου καὶ ἀνεδέχθη νὰ ἀναθρέψῃ τὸ νόθον τέκνον τῆς κατηγορούσης! Ἐπὶ ἔτη ἔζησεν ἔξω τῶν τειχῶν τῆς μονῆς, ἐν ἀκραίᾳ πτωχείᾳ καὶ ἀτιμίᾳ, φέρουσα τὸ βρέφος καὶ προσευχομένη ἀδιαλείπτως.

Μόνον μετὰ τὴν κοίμησίν της ἀπεκαλύφθη τὸ μυστήριον. Οἱ μοναχοὶ εὗρον σῶμα γυναικὸς καὶ κατενόησαν τὴν ἀκραίαν ταπείνωσιν καὶ ὑπομονὴν τῆς ὁσίας. Ἡ ἀληθὴς κατήγορος, κατανυγεῖσα, ὡμολόγησε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ μνήμη τῆς Θεοδώρας ἐτιμήθη ὡς παράδειγμα μετανοίας, ταπεινοφροσύνης καὶ ὑπομονῆς.

Ὁ Ὅσιος Εὐφρόσυνος ὁ μάγειρος ὑπηρέτησεν ἐν μοναστηρίῳ ὡς μάγειρος, φέρων τὸ ταπεινότατον λειτούργημα μετὰ χαρᾶς καὶ ἀγάπης. Διὰ τῆς πραότητος καὶ τῆς ἀγάπης του, ἐδίδαξε τὴν πνευματικὴν ἀξίαν τῆς ὑπηρεσίας καὶ τῆς ὑπακοῆς. Ἡ Ἁγία Εὐανθία ἐμαρτύρησεν ὑπὲρ τῆς πίστεως, δοξάσασα τὸν Χριστὸν διὰ τῆς θυσίας της.

Ἡ μνήμη τῶν τριῶν τούτων ἁγίων διδάσκει ὅτι ἡ ἁγιότης δὲν εὑρίσκεται εἰς τὰ ἐξωτερικά, ἀλλ' εἰς τὴν ἐσωτερικὴν κατάστασιν τῆς ψυχῆς, εἰς τὴν ταπείνωσιν, τὴν ὑπομονήν, καὶ τὴν ἀνυπόκριτον ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν. Ἡ Θεοδώρα ἰδίως μᾶς παρακινεῖ εἰς τὴν ὑπομονὴν ἐν ταῖς συκοφαντίαις καὶ εἰς τὴν ἄκραν ταπείνωσιν, δι' ὧν ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζεται καὶ προσεγγίζει τῷ Θεῷ.