Όσιος Χαρίτων ο Ομολογητής

Ὁ Ὅσιος Χαρίτων ὁ Ὁμολογητής καταγόταν ἐκ τῆς πόλεως Ἰκονίου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε κατὰ τὸν τρίτον μετὰ Χριστὸν αἰῶνα, ἐπὶ βασιλείας Αὐρηλιανοῦ. Διακρινόμενος διὰ τὴν εὐσέβειάν του καὶ τὴν ἀκλόνητον πίστιν εἰς τὸν Χριστόν, συνελήφθη κατὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ ὁμολόγησε γενναίως τὴν πίστιν ἐνώπιον τῶν διωκτῶν. Ὑπέστη βασανιστήρια καὶ φυλάκισιν, πλὴν ἡ Θεία Πρόνοια τὸν ἐλευθέρωσε θαυματουργικῶς, καὶ οὕτως ἀνεχώρησε πρὸς τὴν Παλαιστίνην, ζητῶν τὴν ἡσυχίαν τῆς ἐρήμου.

Καθ' ὁδὸν πρὸς τὴν Ἁγίαν Πόλιν, ὁ Ὅσιος ἐπετέθη ὑπὸ λῃστῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν ὡδήγησαν εἰς σπήλαιον. Ἐκεῖ, Θεία οἰκονομίᾳ, οἱ ληστρικοὶ ἐθανατώθησαν ἐξ οἴνου δηλητηριασμένου, καὶ ὁ Χαρίτων εὗρε τὸν τόπον κατάλληλον διὰ μοναχικὴν ζωήν. Οὕτως ἵδρυσε τὴν περίφημον Λαύραν Φαράν, πρώτην τῶν μεγάλων λαυρῶν τῆς Ἰουδαίας ἐρήμου. Ἀκολούθως ἵδρυσε καὶ ἄλλας δύο λαύρας, τὴν Δούκα καὶ τὴν Σούκα, θεμελιώσας οὕτω τὸ λαυριωτικὸν μοναχικὸν σύστημα ἐν Παλαιστίνῃ.

Ἡ πνευματικὴ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου ἐχαρακτηρίζετο ὑπὸ σωφροσύνης καὶ μετριοπαθείας. Ἐδίδασκε τοὺς μαθητὰς του τὴν αὐστηρὴν ἄσκησιν συνδυαζομένην μετὰ πνευματικῆς νηφαλιότητος, τὴν ὑπακοὴν καὶ τὴν ταπείνωσιν. Ἡ λαυριωτικὴ διάταξις, τὴν ὁποίαν καθιέρωσεν, ἐπέτρεπε τοῖς μοναχοῖς νὰ διαμένουν μεμονωμένοι κατὰ τὰς καθημερινὰς ἡμέρας, συναθροιζόμενοι δὲ τὰ Σάββατα καὶ τὰς Κυριακὰς διὰ κοινὴν λατρείαν. Τὸ σύστημα τοῦτο ἐπηρέασε βαθύτατα τὴν Παλαιστινιακὴν μοναχικὴν παράδοσιν.

Κατὰ τὴν βιογραφίαν του, ὁ Ὅσιος ἐπετέλεσε πολλὰ θαύματα, ἰδίως ἰάσεις καὶ ἐξορκισμούς. Διηγοῦνται ὅτι διὰ τῆς προσευχῆς του ἀνέβλυσεν ὕδωρ ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ὅτι ἐθεράπευσεν ἀσθενεῖς διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ φήμη του ηὐξήθη τοσοῦτον, ὥστε πολλοὶ ἐπεσκέπτοντο αὐτὸν ζητοῦντες συμβουλὴν καὶ εὐλογίαν, πρᾶγμα ὅπερ τὸν ἠνάγκαζε νὰ ἀποσύρηται εἰς βαθυτέρους τῆς ἐρήμου τόπους διὰ τὴν ἡσυχίαν.

Ὁ Ὅσιος Ἀλκίσων, Μητροπολίτης Νικοπόλεως τῆς Παλαιᾶς Ἠπείρου, ἐμνημονεύετο ὡς ἀνὴρ ἀρετῆς καὶ θεολογικῆς παιδείας. Διηκόνησε τὴν Ἐκκλησίαν κατὰ χαλεποὺς χρόνους, διακρινόμενος διὰ τὴν ποιμαντικήν του φροντίδα καὶ τὴν προστασίαν τοῦ ποιμνίου του. Ἀνεπαύθη ἐν εἰρήνῃ, καταλιπὼν μνήμην εὐσεβείας καὶ πνευματικῆς ἀκεραιότητος εἰς τοὺς πιστούς. Ἡ κοινὴ μνήμη τῶν δύο Ὁσίων τὴν σημερινὴν ἡμέραν μᾶς καλεῖ εἰς μίμησιν τῆς ἀσκητικῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ποιμαντικῆς ἀφοσιώσεως.