Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυς

Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Ἀρτέμιος ἔζησε κατὰ τὸν δ' αἰῶνα καὶ διετέλεσε στρατηγὸς ὑπὸ τοὺς αὐτοκράτορες Κωνσταντῖνον τὸν Μέγαν καὶ Κωνστάντιον. Ἀνελθὼν εἰς ὑψηλὰ ἀξιώματα διὰ τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς πίστεώς του, ἀνέλαβε τὴν διοίκησιν τῆς Αἰγύπτου. Ὑπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Κωνσταντίνου συνετέλεσεν εἰς τὴν εὕρεσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μεταφέρων τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ προστατεύων τοὺς Χριστιανούς. Διακρινόμενος διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν ζῆλον κατὰ τῆς εἰδωλολατρείας, ἐπολέμησε τὴν αἵρεσιν τοῦ Ἀρειανισμοῦ, ὑπερασπιζόμενος τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν.

Ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον ὁ παραβάτης Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης, ὁ προσπαθήσας νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν εἰδωλολατρείαν, ὁ Ἀρτέμιος ἐτόλμησε νὰ ἐλέγξῃ τὸν βασιλέα διὰ τὴν ἀποστασίαν του. Ὁ Ἰουλιανὸς ὠργίσθη σφόδρα καὶ προσέταξε νὰ βασανισθῇ ὁ γενναῖος ὁμολογητής. Ὁ Ἅγιος ὑπέστη φρικτὰς βασάνους, συνθλιβόμενος καὶ ξεόμενος διὰ σιδηρῶν ὀργάνων. Ἐν μέσῳ τῶν ὑπερφυῶν πόνων, ὁ μάρτυς ἐδόξαζε τὸν Χριστὸν καὶ διεκήρυττε τὴν πίστιν του ἀκλόνητον. Τελικῶς ἀπεκεφαλίσθη, παραδίδων τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ περὶ τὸ ἔτος 362.

Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Χιοπολίτις ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Ἰουστινιανοῦ, τὸν ε' αἰῶνα. Καταγομένη ἐκ τῆς Περγῆς τῆς Παμφυλίας, ἀνετράφη ὑπὸ τῶν θεοσεβῶν γονέων της εἰς τὴν ἀρετήν. Νεαρὰ οὖσα συνεζεύχθη, ἀλλὰ μετὰ τρεῖς μῆνας ὁ σύζυγός της ἐτελεύτησε. Ἡ Ματρώνα, ἑρμηνεύσασα τοῦτο ὡς θεῖον σημεῖον, ἀφιέρωσε ἑαυτὴν εἰς τὸν Θεὸν καὶ διένειμε τὰ ὑπάρχοντά της εἰς τοὺς πτωχούς. Ἐγκατεστάθη εἰς μονήν, ὅπου διεπρέψε διὰ τῆς ταπεινώσεως, τῆς νηστείας καὶ τῆς ἀκοιμήτου προσευχῆς.

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ ἐγεννήθη εἰς τὴν Πελοπόννησον τὸ 1509. Ἐπιθυμῶν τὴν μοναχικὴν ἡσυχίαν, ἐπροσκύνησε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἔμεινε διετίαν ἐν Κρήτῃ, μετὰ δὲ ἐν Ζακύνθῳ. Τελικῶς ἔφθασεν εἰς Κεφαλληνίαν, ὅπου ἵδρυσε μονὴν καὶ διέπρεψε ὡς ἀσκητὴς καὶ θαυματουργός. Ἐτελειώθη τὸ 1579, καὶ τὸ ἱερὸν λείψανόν του, εὑρισκόμενον ἄφθαρτον, ἀναβλύζει εὐωδίαν καὶ θαύματα μέχρι σήμερον. Ἡ μνήμη του γιορτάζεται μετὰ μεγάλης λαμπρότητος εἰς τὴν νῆσον Κεφαλληνίαν.

Ἡ διδασκαλία τῶν τριῶν τούτων ἁγίων εἶναι ἑνιαία: ὁ Ἀρτέμιος μᾶς διδάσκει τὴν παρρησίαν τῆς ὁμολογίας καὶ τὴν ἀντίστασιν εἰς τὴν ἀθεΐαν, ἡ Ματρώνα τὴν ἀποταγὴν τοῦ κόσμου καὶ τὸν ἁγιασμὸν διὰ τῆς ἡσυχίας, ὁ δὲ Γεράσιμος τὴν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν προστασίαν τῶν πιστῶν. Πάντες οὗτοι διέλαμψαν ὡς φωστῆρες εἰς διαφορετικὰς ἐποχάς, ἀποδεικνύοντες ὅτι ἡ Ἐκκλησία γεννᾷ συνεχῶς ἁγίους εἰς πᾶσαν γενεάν.

Τὰ θαύματα τῶν ἁγίων τούτων εἶναι πολυάριθμα. Ὁ Ἀρτέμιος ἐπικαλεῖται εἰδικῶς εἰς ἀσθενείας, ὁ Γεράσιμος ἰᾶται ψυχικὰς καὶ σωματικὰς νόσους, ἐνῷ ἡ Ματρώνα προστατεύει τὰς μοναζούσας καὶ τὰς χήρας. Ἡ μνήμη των ἀνανεώνει τὴν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν δύναμιν τῆς ἁγιότητος.