Άγιος Αβέρκιος

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ σήμερον δύο σημαντικὰς μνήμας: τοῦ Ἁγίου Ἀβερκίου, Ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας, τοῦ ἰσαποστόλου καὶ θαυματουργοῦ, καὶ τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ, οἱ ὁποῖοι ἐκοιμήθησαν ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ ἀνέστησαν θαυμαστῶς.

Ὁ Ἅγιος Ἀβέρκιος ἔζησε κατὰ τὸν δεύτερον μετὰ Χριστὸν αἰῶνα, ἐπὶ βασιλείας Μάρκου Αὐρηλίου (161-180 μ.Χ.). Καταγόμενος ἐκ τῆς Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας, ἀνεδείχθη ἐπίσκοπος τῆς πόλεως του καὶ ἐξεδηλώθη ὡς πραγματικὸς ἀπόστολος τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας. Τῇ δυνάμει τοῦ Παναγίου Πνεύματος, κατέρριψε τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνικῶν, ἐξώρκισε δαίμονας καὶ μετέστρεψεν ὁλόκληρον τὴν πόλιν εἰς τὴν ἀληθινὴν πίστιν. Ἡ φήμη των ἐπιτελουμένων ὑπ' αὐτοῦ θαυμάτων διεδόθη εἰς ὅλην τὴν Μικρὰν Ἀσίαν.

Κατὰ τὴν παράδοσιν, ὁ Ἅγιος Ἀβέρκιος ἐθεράπευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως Μάρκου Αὐρηλίου, ἐλευθερώσας αὐτὴν ἀπὸ δαιμονικῆς ἐνοχλήσεως, πρᾶγμα ὁποῖον ἐπροξένησε μεγάλην αἴσθησιν εἰς τὴν αὐτοκρατορικὴν αὐλήν. Ὁ ἴδιος ἀναφέρει, διὰ τῆς περιφήμου ἐπιτυμβίου ἐπιγραφῆς του, ὅτι ἐταξείδευσεν εἰς τὴν Ρώμην καὶ εἰς ἄλλας περιοχὰς διὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἐπιγραφὴ αὕτη, ἀνακαλυφθεῖσα τὸν 19ον αἰῶνα, ἀποτελεῖ σημαντικὸν ἐπιγραφικὸν μνημεῖον τῆς πρωτοχριστιανικῆς περιόδου. Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ περὶ τὸ ἔτος 167 μ.Χ., ἀφήσας πλουσίαν πνευματικὴν κληρονομίαν.

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτὰ Παῖδες τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἔζησαν κατὰ τὸν τρίτον αἰῶνα, ἐπὶ Δεκίου τοῦ διώκτου (250 μ.Χ.). Ἦσαν νέοι ἀξιωματικοὶ τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς, ὀνόματα Μαξιμιλιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Ἰωάννης, Διονύσιος, Ἐξακουστοδιανός καὶ Ἀντωνῖνος. Ὅταν ἤρχισεν ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἀρνήθησαν νὰ θυσιάσουν εἰς τὰ εἴδωλα καὶ κατέφυγον εἰς σπήλαιον ἔξω τῆς Ἐφέσου. Ὁ βασιλεὺς ἐφράξε τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου, καὶ οἱ νέοι ἐκοιμήθησαν ὑπνώσσοντες.

Θαυμαστῶς, διετηρήθησαν ζῶντες ἐπὶ 194 ἔτη, ἀφυπνισθέντες κατὰ τὴν βασιλείαν Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ (408-450 μ.Χ.). Ἡ ἀνάστασίς των ἐγένετο διὰ νὰ διαψεύσῃ τοὺς ἀρνητὰς τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, δόγμα τὸ ὁποῖον ἀμφισβητεῖτο τότε. Ὁ αὐτοκράτωρ προσῆλθε καὶ ἐθαύμασε τὸ μέγα τοῦτο θαῦμα. Οἱ ἅγιοι νέοι, μαρτυρήσαντες διὰ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἀναστάσεως, ἐκοιμήθησαν πάλιν εἰρηνικῶς. Ἡ μνήμη των ἀποτελεῖ ζωηρὸν μαρτύριον περὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀληθείας τῆς ἀναστάσεως.