⭐ Άγιος Δημήτριος Μυροβλύτης

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης ἀνῆκε εἰς τὰς λαμπροτέρας μορφὰς τῆς πρώτης χριστιανικῆς περιόδου, γεννηθεὶς εἰς τὴν Θεσσαλονίκην κατὰ τὰ μέσα τοῦ 3ου αἰῶνος. Καταγόμενος ἐξ εὐγενοῦς καὶ πλουσίας οἰκογενείας, ἐδιδάχθη τὴν χριστιανικὴν πίστιν ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, οἱ ὁποῖοι κρυφίως ἠσπάζοντο τὸν Χριστόν. Ἀναδειχθεὶς ὑπατικὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ Δημήτριος διετήρησε τὴν πίστιν του ἀσάλευτον καὶ ἐχρησιμοποίησε τὴν θέσιν του διὰ νὰ κηρύττῃ φανερῶς τὸν Χριστὸν καὶ νὰ ἐνισχύῃ τοὺς διωκομένους χριστιανούς.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Μαξιμιανὸς Γαλέριος ἦλθεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην (περὶ τὸ 306 μ.Χ.), ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ ὑπατικὸς Δημήτριος ἦτο χριστιανὸς καὶ διέδιδε τὴν πίστιν. Ὀργισθεὶς σφόδρα, διέταξε νὰ φυλακισθῇ ὁ Ἅγιος εἰς τὰ κατώγεια τῶν λουτρῶν τῆς πόλεως. Ἐκεῖ, ἐν τῇ σκοτεινῇ κρύπτῃ, ὁ Δημήτριος προσηύχετο καὶ ἐνίσχυε τοὺς πιστοὺς μέχρι τῆς τελευταίας στιγμῆς. Ὁ Γαλέριος, ἀποδοκιμάζων τὴν ἀνυποχώρητον στάσιν τοῦ Ἁγίου, διέταξε νὰ καταπεισθῇ διὰ βασάνων, ἀλλὰ μὴ πετυχών, ἐξέδωκε τὸ πρόσταγμα τῆς θανατώσεώς του.

Τὸ μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἦτο γενναῖον καὶ ἡρωικόν. Οἱ στρατιῶται εἰσῆλθον εἰς τὸ φυλακτήριον καὶ διετρύπησαν τὸ σῶμα του διὰ λογχῶν, ἐν ᾧ οὗτος προσηύχετο. Οὕτω παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Θεοῦ. Μετὰ τὸ μαρτύριον, ὁ πιστὸς διάκονος του, Λοῦπος, ἐσυνέλεξε τὸ αἷμα του καὶ ἐφύλαξε τὸ δαχτυλίδι του ὡς ἱερὰν κειμηλίαν. Ὁ Λοῦπος στὴν συνέχειαν καὶ αὐτὸς ἐμαρτύρησε διὰ τὴν πίστιν.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου εἶναι ἡ ἀκλόνητος πίστις καὶ τὸ θάρρος τῆς ὁμολογίας. Διδάσκει ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ὑπερέχει πάσης κοσμικῆς δόξης καὶ ἐξουσίας, καὶ ὅτι ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ μαρτυρῇ τὴν πίστιν του ἀνεξαρτήτως συνεπειῶν. Ἡ ζωή του ἀποτελεῖ παράδειγμα συνδυασμοῦ κοινωνικῆς θέσεως καὶ πνευματικῆς ταπεινοφροσύνης.

Μετὰ τὴν εἰρήνευσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἐπὶ τοῦ τάφου του ἠγέρθη μεγαλοπρεπὴς ναός. Ἐκεῖ ἤρχισε νὰ ἀναβλύζῃ ἅγιον μύρον ἀπὸ τὰ λείψανά του, διὸ καὶ ἐπωνομάσθη Μυροβλύτης. Τὸ μύρον αὐτὸ εἶχε θαυματουργικὰς ἰδιότητας καὶ ἐθεράπευε πλῆθος ἀσθενειῶν. Πλήθη προσκυνητῶν ἐπεσκέπτοντο τὸν τάφον του, λαμβάνοντες θαυμαστὰς ἰάσεις. Ἡ Θεσσαλονίκη δὲ ἀπέκτησε τὸν ἰσχυρότερον προστάτην της, ὁ ὁποῖος τὴν ἐφύλαξε ἀπὸ πολλοὺς κινδύνους διὰ τῶν αἰώνων.

Ἡ μνήμη τοῦ ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ σεισμοῦ τοῦ 740, ὁ ὁπο���ος ἦτο καταστρεπτικὸς ἀλλὰ κατόπιν παρακλήσεων πρὸς τὸν Ἅγιον ἐπαύθη, συνεορτάζεται σήμερον ὡς ἀπόδειξις τῆς ἀδιαλείπτου προστασίας του. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος παραμένει ὁ φύλαξ καὶ ὑπερασπιστὴς τῆς Θεσσαλονίκης καὶ πρότυπον ἀνδρείας διὰ πάντας τοὺς πιστούς.