Άγιος Αιμιλιανός ο Ομολογητής

Ὁ Ὅσιος Αἰμιλιανός, Ἐπίσκοπος Κυζίκου ὁ Ὁμολογητής
Ὁ Ὅσιος Αἰμιλιανὸς ἔζησε κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα καὶ ἀνεδείχθη ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον σταθεροὺς ὑπερασπιστὰς τῆς τιμῆς τῶν ἱερῶν εἰκόνων κατὰ τὴν περίοδον τῆς δευτέρας εἰκονομαχίας. Ἐπίσκοπος Κυζίκου χειροτονηθείς, διακρίθη διὰ τὴν ἀκλόνητον πίστιν του καὶ τὸ θάρρος του ἐν τῇ ὁμολογίᾳ τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Διέμεινε ἀμετακίνητος εἰς τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ προσκυνήματος τῶν ἁγίων εἰκόνων, παρὰ τὰς διωγμοὺς καὶ τὰς ἀπειλὰς τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων.

Ὁ Ὅσιος ὑπέστη ἐξορίαν καὶ βασάνους διὰ τὴν πίστιν του, ἐκδιωχθεὶς ἐκ τῆς ἐπισκοπῆς του ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου. Ἐν τῇ ἐξορίᾳ ὑπέμεινε στερήσεις καὶ κακουχίας, μαρτυρῶν τὴν ἀλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας μετὰ πάσης παρρησίας. Μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὑπὸ τῆς Ἁγίας Θεοδώρας, ἐπανῆλθεν εἰς τὸν θρόνον του, ὅπου συνέχισε τὸ ποιμαντικόν του ἔργον μέχρι τῆς εἰρηνικῆς κοιμήσεώς του.

Ὁ Ἅγιος Μύρων, Ἐπίσκοπος Κρήτης ὁ Θαυματουργός
Ὁ Ἅγιος Μύρων διέπρεψε κατὰ τὸν 3ον αἰῶνα ὡς ἐπίσκοπος τῆς Κρήτης, φημιζόμενος διὰ τὴν ἀγάπην του πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὴν θαυματουργικὴν χάριν, ἥτις τῷ ἐδωρήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Διακρινόμενος διὰ τὴν καθαρότητα τοῦ βίου του καὶ τὴν ἀκαταπόνητον διακονίαν του, ἐγένετο πνευματικὸς πατὴρ καὶ θεράπων τῶν ἀσθενῶν, τῶν ταλαιπωρουμένων καὶ τῶν δαιμονιζομένων. Μετὰ τὴν κοίμησίν του, ἐκ τῶν λειψάνων του ἀνέβλυζε μύρον εὐῶδες θαυματουργόν, τὸ ὁποῖον θεράπευε ποικίλας νόσους καὶ ἔδιδε παρηγορίαν εἰς τοὺς προστρέχοντας μετὰ πίστεως.

Οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες Τριαντάφυλλος καὶ Ἀναστάσιος
Ὁ Ἅγιος Τριαντάφυλλος ἐκ Ζαγορᾶς καὶ ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐμαρτύρησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Τουρκοκρατίας, μαρτυροῦντες τὴν πίστιν των εἰς τὸν Χριστόν. Ἀρνησάμενοι νὰ ἀποστατήσουν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὑπέμειναν βασάνους καὶ ὑβρεις, ἀλλ' ἔμειναν ἀκλόνητοι εἰς τὴν ὁμολογίαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Διὰ τῆς ἐνδόξου μαρτυρικῆς των τελειώσεως, ἐμαρτύρησαν ὅτι ἡ πίστις εἰς τὸν Χριστὸν ὑπερέχει πάσης ἐπιγείου ἀπειλῆς καὶ δοξασίας.

Πνευματικὴ Παρακαταθήκη
Οἱ Ἅγιοι τῆς ἡμέρας ταύτης διδάσκουν τὴν σταθερότητα εἰς τὴν πίστιν, τὴν παρρησίαν ἐν τῇ ὁμολογίᾳ τῆς ἀληθείας, καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει τὸν θάνατον. Διδάσκουν ὅτι ἡ εὐσέβεια δὲν εἶναι ἁπλῶς λόγος, ἀλλὰ βίος καὶ μαρτυρία, καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία στηρίζεται εἰς τὴν ὁμολογίαν τῶν πατέρων καὶ τῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἀπεδέχθησαν καὶ τὴν σάρκα των αὐτὴν ὡς θυσίαν ἀγάπης πρὸς τὸν Ποιητήν.

Ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων τούτων ἀνακαλεῖ εἰς ἡμᾶς τὴν ἀνάγκην τῆς πιστότητος εἰς τὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνδρείας ψυχῆς ἐν τοῖς πειρασμοῖς, καὶ τῆς ἐλπίδος εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν, ἥτις ἀναμένει τοὺς πιστοὺς ὁμολογητὰς τοῦ Χριστοῦ.