Άγιος Αγαθόνικος
Συναξάρι
Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀγαθονίκου καί τῶν σύν αὐτῷ. Τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀνθούσης.
Βίος και Πολιτεία
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἀγαθόνικος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μάρτυρες ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πιθανῶς ἐπὶ βασιλείας Μαξιμιανοῦ (τέλη 3ου - ἀρχὲς 4ου αἰῶνος). Ὁ Ἀγαθόνικος κατῆγε ἀπὸ τὴν Νικομήδειαν καὶ διακρινόταν διὰ τὴν εὐσέβειάν του καὶ τὸν ζῆλον του πρὸς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν. Ὑπῆρξε λαμπρὸν παράδειγμα χριστιανικῆς ἀρετῆς καὶ ἀνδρείας ἐν καιρῷ δοκιμασίας.
Συνελήφθη μαζὶ μὲ ἄλλους πιστοὺς Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων διακρίνονται οἱ Ζωτικός, Θεόπρεπος, Ἀκίνδυνος καὶ ἄλλοι συναθληταί του. Προσήχθησαν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος, ὅπου ὑπέστησαν σκληρὰς ἀνακρίσεις καὶ βασανιστήρια. Ὁ Ἀγαθόνικος παρέμεινε ἀκλόνητος εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς του, ἐνθαρρύνων καὶ τοὺς συναθλητάς του νὰ μὴ φοβηθοῦν τὸν θάνατον τοῦ σώματος, ἀλλὰ νὰ φυλάξουν τὴν ψυχήν των ἀμόλυντον.
Τὸ μαρτύριόν των ὑπῆρξε σκληρόν· ὑπέστησαν ξυρισμοὺς μὲ σιδηρᾶ ὄνυχας, καύσεις καὶ ἄλλα ποικίλα βασανιστήρια. Κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῶν τῶν ὑποφερομένων, οἱ μάρτυρες ὕμνουν τὸν Θεὸν καὶ εὐχαριστοῦσαν διὰ τὴν ἀξίωσίν των νὰ ὑποστοῦν παθήματα διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Τελικῶς, ἐτελειώθησαν διὰ ξίφους, παραδίδοντες τὰς ψυχάς των εἰς χεῖρας Θεοῦ καὶ στεφανούμενοι διὰ τοῦ στεφάνου τῆς ἀφθαρσίας.
Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἄνθουσα ὡσαύτως τιμᾶται κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν. Ἡ ἁγία αὕτη διεκρίθη διὰ τὴν καθαρότητα τοῦ βίου της καὶ τὴν σταθερότητά της εἰς τὴν πίστιν. Κατὰ τοὺς διωγμούς, ὑπέστη καὶ αὐτὴ βασανιστήρια διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποδεικνύουσα ὅτι ἡ χριστιανικὴ ἀνδρεία δὲν γνωρίζει διάκρισιν φύλου. Παρέδωκε τὴν ψυχήν της μαρτυρικῶς, ἀφήνουσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν παράδειγμα γυναικείας ἀρετῆς καὶ θάρρους.
Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τῶν ἁγίων μαρτύρων ταύτης τῆς ἡμέρας εἶναι ἡ ἀδιάλειπτος ὁμολογία τῆς πίστεως ἔναντι παντὸς κινδύνου. Διδάσκουν ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸν ὑπερβαίνει τὸν φόβον τοῦ σωματικοῦ πόνου καὶ θανάτου. Ἡ στάσις των ἐνθαρρύνει τοὺς πιστοὺς πάσης ἐποχῆς νὰ μένουν σταθεροὶ εἰς τὰς ἀρχάς των, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ κόσμος ἐναντιοῦται. Ἡ μνήμη των ἀνανεώνει τὴν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ πίστις προϋποθέτει θυσίαν καὶ αὐταπάρνησιν.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀγαθόνικος, Ἄνθουσα καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἀποτελοῦν τὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖον θεμελιώθη διὰ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων. Αἱ πρεσβεῖαι των ἂς συνοδεύουν τὴν πορείαν ἡμῶν πρὸς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.
Απολυτίκιο
Ἦχος δ'
Οι Μάρτυρές σου, Κύριε, εν τή αθλήσει αυτών, στεφάνους εκομίσαντο τής αφθαρσίας, εκ σού τού Θεού ημών, σχόντες γάρ τήν ισχύν σου, τούς τυράννους καθείλον, έθραυσαν καί δαιμόνων, τά ανίσχυρα θράση. Αυτών ταίς ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τάς ψυχάς ημών
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος α'
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν