Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Ἱερομαρτύρων Εὐτυχοῦς καὶ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, καὶ τῆς μεταθέσεως τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἐπισκόπου Αἰγίνης.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Εὐτυχής ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, καθ' οὗ χρόνους ἀνέλαβε τὴν ποιμαντικὴν διακονίαν εἰς διαφόρους περιοχάς. Κατηχηθεὶς παρὰ τοῦ Ἠγαπημένου Μαθητοῦ, ἐδίδαξε τὴν ἀλήθειαν τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του μετὰ παρρησίας. Ὑπέστη μαρτυρικὸν θάνατον διὰ τὴν πίστιν του, ἐν καιρῷ τῶν διωγμῶν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μαρτυρῶν μέχρι τέλους τὴν ἀλήθειαν ἣν παρέλαβε παρὰ τοῦ διδασκάλου του. Ἡ μνήμη του συνδέεται μὲ τὸ ἀποστολικὸν πνεῦμα τῆς πρώτης γενεᾶς τῶν Χριστιανῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός (1714-1779) ἀπετέλεσε φωτεινὸν ἀστέρα τῆς τουρκοκρατίας. Γεννηθεὶς εἰς τὸ Μέγα Δένδρον τῆς Αἰτωλίας, ἐκάρη μοναχὸς εἰς τὸν Ἅγιον Ὄρος καὶ ἀφιερώθη εἰς τὸν ἱερὸν διδασκαλικὸν ἀγῶνα. Περιώδευσε σχεδὸν ὅλην τὴν Ἑλλάδα, τὰ νησιά, τὴν Ἤπειρον, τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Ἀλβανίαν, κηρύττων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἱδρύων σχολεῖα καὶ ἐνισχύων τὸ πνεῦμα τοῦ ὑποδούλου γένους. Τὸ κήρυγμά του ἦτο ἁπλοῦν, ἀλλὰ βαθύτατον, ἐμπνευσμένον ἀπὸ τὴν πατερικὴν παράδοσιν καὶ τὴν φιλοπατρίαν. Προέβλεψε προφητικῶς πολλὰ μέλλοντα, προειδοποιῶν τὸν λαὸν διὰ τοὺς κινδύνους τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς.

Τὸ μαρτυρικὸν τέλος τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἦλθε διὰ χειρῶν τῶν Τούρκων τὸ ἔτος 1779, μετὰ συκοφαντίας ὅτι ἐκίνει τοὺς Χριστιανοὺς εἰς ἐπανάστασιν. Ἐφονεύθη διὰ στραγγαλισμοῦ καὶ τὸ σῶμα του ἐρρίφθη εἰς τὸν ποταμὸν Ἀψὸν τῆς Ἠπείρου. Οὕτως ἐσφράγισε διὰ τοῦ αἵματός του τὴν διδασκαλίαν του, γενόμενος σύγχρονος μάρτυς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους. Ἀναρίθμητα θαύματα τελοῦνται διὰ τῆς πρεσβείας του, προστατεύοντος ἰδιαιτέρως τὰ παιδία καὶ τοὺς ἁπλοῦς πιστούς.

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Αἰγίνης (1547-1622), ὁ Θαυματουργός, ὑπῆρξε λαμπρὸν παράδειγμα πραότητος καὶ ἀγάπης. Γεννηθεὶς εἰς τὴν Ζάκυνθον, ἀνεδείχθη ἐπίσκοπος Αἰγίνης καὶ ὑπηρέτησε μετὰ ζήλου τὸν ποιμαντικόν του λαόν. Μετὰ τὴν κοίμησίν του, τὸ ἅγιον λείψανόν του, ἄφθαρτον καὶ θαυματουργόν, ἐμεταφέρθη τὴν 24ην Αὐγούστου εἰς τὴν πατρίδα του Ζάκυνθον, ὅπου μέχρι σήμερον σῴζεται εἰς τὸν ναὸν του, ἀναβλύζον χάριτας καὶ θαυματουργίας. Ἡ μετάθεσις τοῦ σεπτοῦ λειψάνου του ἀποτελεῖ πανήγυριν διὰ τὴν Ζάκυνθον καὶ ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν.

Οἱ τρεῖς οὗτοι ἅγιοι, ἀπὸ διαφορετικὰς ἐποχάς, μαρτυροῦν τὴν ἀδιάλειπτον παρουσίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, καλοῦντες ἡμᾶς εἰς πίστιν ἀκλόνητον, διδασκαλίαν ὀρθήν, καὶ μαρτυρίαν ζῶσαν ἐν τῷ κόσμῳ.