Άγιος Ιερόθεος Επίσκοπος Αθηνών

Ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος, Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν, ἀνῆκε εἰς τοὺς πρώτους μαθητὰς τῶν Ἀποστόλων καὶ διεκρίνετο διὰ τὴν ὑψηλὴν θεολογικὴν σοφίαν του. Κατηχήθη εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου κατὰ τὸ κήρυγμά του εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον (50 μ.Χ.), μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιον Διονύσιον τὸν Ἀρεοπαγίτην. Προερχόμενος ἐκ τῶν ἐπιφανῶν Ἀθηναίων, διακρινόταν διὰ τὴν παιδείαν καὶ τὴν φιλοσοφικήν του κατάρτισιν, τὰ ὁποῖα ἀργότερον ὑπηρέτησε πρὸς δόξαν Χριστοῦ.

Ἡ παράδοσις μᾶς διασώζει ὅτι ὁ Ἱερόθεος παρέστη εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἄλλους μαθητάς. Ἐκεῖ, κατὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, ὑπὸ τῆς θείας ἐλλάμψεως καὶ τῆς ὑπερβαλλούσης χαρᾶς, ἔψαλλε θεολογικοὺς ὕμνους ἐκστατικῶς, ἐκφράζων τὰ ἀνεκλάλητα μυστήρια τῆς θεογνωσίας. Οἱ ὕμνοι αὐτοὶ ἀπετέλεσαν πηγὴν ἐμπνεύσεως διὰ τοὺς μεταγενεστέρους ὑμνογράφους.

Μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸν χειροτόνησε πρῶτον Ἐπίσκοπον Ἀθηνῶν, πρὸ τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου. Ὡς ποιμήν, διεκρίνετο διὰ τὴν πατρικὴν στοργήν, τὴν ὀρθοδοξίαν τῆς διδασκαλίας καὶ τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν. Ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς περιοχὴν ὅπου κυριαρχοῦσε ἡ εἰδωλολατρικὴ φιλοσοφία, μετατρέπων τὰς καρδίας διὰ τῆς θείας σοφίας καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ διδασκαλία του ἐχαρακτηρίζετο ἀπὸ τὸν συνδυασμὸν τῆς φιλοσοφικῆς παιδείας μὲ τὴν ἀποστολικὴν παράδοσιν. Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης ἀναφέρει τὴν ὑπεροχὴν τῆς θεολογικῆς του γνώσεως, ὑπογραμμίζων ὅτι ὁ Ἱερόθεος δὲν ἐδιδάσκετο μόνον θεωρητικῶς, ἀλλὰ «ἔπασχε τὰ θεῖα», δηλαδὴ βιοῦσε ἐμπειρικῶς τὴν ἕνωσιν μὲ τὸν Θεόν. Διεκήρυξε τὴν ἀλήθειαν τῆς Ἐνανθρωπήσεως, τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς σωτηρίας διὰ τῆς πίστεως εἰς Χριστόν.

Ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος ἐκοιμήθη εἰρηνικῶς, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε τὸν ἀγῶνα τῆς ποιμαντικῆς διακονίας του εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται μετὰ τιμῆς, ὡς ἑνὸς τῶν φωτιστῶν τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ μάρτυρος τῆς ἀποστολικῆς ἁγιότητος. Θαύματα θεραπειῶν καὶ πνευματικῆς παρηγορίας ἀναφέρονται διὰ μέσου τῶν αἰώνων εἰς ὅσους ἐπικαλοῦνται τὴν πρεσβείαν του.

Ὁ βίος του μαρτυρεῖ ὅτι ἡ ἀληθινὴ σοφία δὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν κοσμικὴν φιλοσοφίαν, ἀλλὰ εἰς τὴν γνῶσιν τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὅτι ἡ θεολογία εἶναι πρὸ παντὸς βίωμα ἀγάπης καὶ ἁγιότητος.