Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος

Ὁ Ἅγιος Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος ὑπῆρξε Ρωμαῖος ἀξιωματικός, ἑκατόνταρχος τῆς ρωμαϊκῆς φρουρᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὴν ἐντολὴ νὰ φρουρήσῃ τὸν Σταυρὸν κατὰ τὴν ὥραν τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὴν παράδοσιν, εἶχε προβλήματα ὁράσεως, ἔπασχε δὲ ἀπὸ ὀφθαλμικὴν ἀσθένειαν. Ὅταν οἱ στρατιῶται ἔνυξαν τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου μὲ τὴν λόγχην, ῥεύματα ὕδατος καὶ αἵματος ἐξῆλθον, καὶ μερικὲς σταγόνες ἔπεσαν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Λογγίνου, θεραπεύουσαι παραχρῆμα τὴν ἀσθένειάν του.

Τὰ σημεῖα ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν Σταύρωσιν—τὸ σκότος, ὁ σεισμὸς τῆς γῆς, τὸ σχίσιμον τοῦ καταπετάσματος τοῦ Ναοῦ—συνετάραξαν τὸν Λογγῖνον. Ὡς γνήσιος μάρτυς τῶν γεγονότων, ἐξεφώνησε τὴν ἱστορικὴν ὁμολογίαν: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος!» Ἡ θαυμαστὴ ἴασις τῶν ὀφθαλμῶν του καὶ τὰ ὑπερφυῆ σημεῖα τὸν ὡδήγησαν εἰς τὴν πίστιν. Μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, ὁ Λογγῖνος ἀπεχώρησε τῆς στρατιωτικῆς ὑπηρεσίας καὶ ἐβαπτίσθη ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων, γινόμενος ζωηρὸς κήρυξ τοῦ Εὐαγγελίου.

Κατὰ τὴν παράδοσιν, ὁ Λογγῖνος ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Καππαδοκίαν, ὅπου διεκήρυττε ἀφόβως τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ θαύματα ποὺ εἶχε μαρτυρήσει. Ἡ ἐλευθεροστομία του καὶ ἡ μαρτυρία του ἐνόχλησαν τὰς ρωμαϊκὰς ἀρχάς. Οἱ διῶκται τὸν ἀνεζήτησαν, καὶ ὅταν τὸν εὗρον, ἀπῄτησαν νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα. Ὁ γενναῖος ἑκατόνταρχος, ποὺ κάποτε ἐφρούρησε τὸν Σταυρόν, ἠρνήθη κατηγορηματικῶς. Τὸ μαρτύριόν του ἐπεσφραγίσθη μὲ τὴν ἀποκεφάλισιν, καθιστῶν αὐτὸν μάρτυρα τῆς πίστεως εἰς τὴν ὁποίαν εἶχε προσέλθει διὰ τῶν θαυμάτων τοῦ Γολγοθᾶ.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Λογγίνου εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον πάντων τῶν ἀνθρώπων. Ὡς ὀφθαλμοφανὴς μάρτυς τοῦ Πάθους, τῆς Σταυρώσεως καὶ τῶν συνοδευσάντων αὐτὴν σημείων, διδάσκει ὅτι ἡ μετάνοια καὶ ἡ πίστις δύνανται νὰ μεταμορφώσουν καὶ τὸν πλέον ἀπίθανον ἄνθρωπον. Ὁ στρατιώτης ποὺ συμμετεῖχεν εἰς τὴν σταύρωσιν ἔγινε κήρυξ τῆς Ἀναστάσεως, ἀποδεικνύων ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν γνωρίζει ὅρια.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὸν Ἅγιον Λογγῖνον ὡς ἕνα ἐκ τῶν πρώτων μαρτύρων τῆς θεανθρωπίνου φύσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μνήμη του συνδέεται ἀρρήκτως μὲ τὸ κεντρικώτερον γεγονὸς τῆς ἱστορίας—τὸ Πάθος τοῦ Σωτῆρος. Ἡ πορεία του ἀπὸ τὴν τυφλότητα εἰς τὸ φῶς, ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης, ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα μετανοίας καὶ πίστεως διὰ πάντας τοὺς πιστούς. Ἡ λόγχη του, ποὺ ἔνυξε τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου, ἔγινε σύμβολον τῆς θείας οἰκονομίας καὶ τιμᾶται εἰς τὴν λατρευτικὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας.