Άγιοι Ζηνόβιος και Ζηνοβία

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Κλεόπας καὶ Ἀρτεμᾶς

Ὁ Ἅγιος Κλεόπας ἀριθμεῖται μεταξὺ τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων καὶ εἶναι γνωστὸς ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο μαθητὰς ποὺ συνάντησαν τὸν Ἀναστάντα Χριστὸν στὸν δρόμο πρὸς τὴν Ἐμμαοῦς. Κατὰ τὴν παράδοση, ἦταν ἀδελφὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνηστῆρος. Μετὰ τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν Πεντηκοστήν, ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον καὶ ἐτελειώθη ἐν εἰρήνῃ. Ὁ Ἀρτεμᾶς, συναριθμούμενος καὶ αὐτὸς μεταξὺ τῶν Ἑβδομήκοντα, ὑπῆρξε πιστὸς συνεργάτης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀναφέρει στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολήν. Κατὰ τὴν ἱερὰν παράδοσιν, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Λύστρων καὶ διηκόνησε τὸ ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ μὲ ζῆλον καὶ ἀφοσίωσιν.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

Ὁ Ἅγιος Ζηνόβιος καὶ ἡ ἀδελφή του Ζηνοβία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν τῆς πρώτης χριστιανικῆς περιόδου. Καταγόμενοι ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια, ἀσπάσθηκαν τὴν χριστιανικὴν πίστιν καὶ ἀφιέρωσαν τὸν ἑαυτόν των στὴν διακονίαν τῶν πιστῶν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀδελφῶν κατὰ τοὺς σκληροὺς καιροὺς τῆς θλίψεως. Ὁ Ζηνόβιος διακρινόταν διὰ τὴν ἰατρικήν του τέχνην καὶ θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς ψυχῇ τε καὶ σώματι.

Ὅταν οἱ διῶκται τοὺς συνέλαβον διὰ τὴν πίστιν των, ὑπέστησαν σκληρὰ βασανιστήρια. Οἱ τύραννοι προσεπάθησαν νὰ τοὺς ἀναγκάσουν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ἀλλὰ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ παρέμειναν ἀκλόνητοι στὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ. Μὲ θάρρος καὶ καρτερίαν ὑπέμειναν τὰ μαρτύρια, ὑμνοῦντες τὸν Τριαδικὸν Θεόν, καὶ ἐτελειώθησαν διὰ ξίφους, λαβόντες τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ Α΄ ὑπῆρξε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὸν ΙΑ΄ αἰῶνα (1266-1275 καὶ 1282-1283). Διεκρίθη διὰ τὴν θεολογικήν του παιδείαν, τὴν ἀσκητικήν του πολιτείαν καὶ τὴν ποιμαντικήν του φροντίδα. Ἀντιμετώπισε δυσχερεῖς καιροὺς διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, ὑπερασπιζόμενος τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐναντίον τῶν ἑνωτικῶν ἐπιδιώξεων μὲ τὴν Δύσιν. Ἡ διδασκαλία του ἐχαρακτηρίζετο ἀπὸ πατερικὴν νηφαλιότητα καὶ πίστιν στὴν Παράδοσιν. Μετὰ ἀπὸ πολλοὺς ἀγῶνας ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἐν μέσῳ ἐκκλησιαστικῶν ταραχῶν, ἀνεχώρησε πρὸς Κύριον ἐν εἰρήνῃ, ἀφήνοντας παράδειγμα ἀκεραιότητος καὶ πνευματικῆς ἀνδρείας. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ὡς ὁμολογητοῦ καὶ ποιμενάρχου τῆς Ἐκκλησίας κατὰ δύσκολον ἱστορικὴν περίοδον.