Άγιος Νεκτάριος

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Θαυματουργός, Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως, εἶναι εἷς ἐκ τῶν πλέον προσφιλῶν καὶ σύγχρονων Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐγεννήθη τὸ ἔτος 1846 εἰς τὴν Σηλυβρίαν τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾴκης, μὲ τὸ κοσμικὸν ὄνομα Ἀναστάσιος Κεφαλᾶς. Ἐκ πτωχῆς οἰκογενείας καταγόμενος, ἔδειξεν ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας σπάνιον εὐσέβειαν καὶ φιλομάθειαν. Τὸ 1866 ἀνεχώρησεν εἰς Κωνσταντινούπολιν, ὅπου ὑπηρέτησεν ὡς διδάσκαλος, καὶ τὸ 1876 εἰσῆλθεν εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης. Τὸ 1885 ἐγένετο μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Νεκτάριος, καὶ εὐθὺς ἐχειροτονήθη διάκονος καὶ ἱερεὺς εἰς τὴν Μητρόπολιν Καΐρου.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀνάβασίς του ὑπῆρξε μετεωρική, καθὼς τὸ 1889 ἐχειροτονήθη Μητροπολίτης Πενταπόλεως τῆς Αἰγύπτου ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου. Ὡστόσο, ἡ ἀρετή του καὶ ἡ λαμπρότης τοῦ χαρακτῆρός του ἐπροκάλεσαν φθόνον καὶ διαβολάς. Τὸ 1890 ἀπεπέμφθη ἀδίκως ἐκ τῆς ἐπισκοπῆς του διὰ συκοφαντιῶν, ὑπομείνας ταύτην τὴν ἀδικίαν μὲ πραότητα καὶ ὑπομονὴν ἀξιοθαύμαστον. Τὸ σταυρικὸν τοῦτο δοκίμιον ὑπέστη ὡς ἀληθὴς μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ, μὴ ἀντιστρατευόμενος τοὺς διώκοντας αὐτόν.

Ἐπιστρέψας εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ 1891, ὑπηρέτησεν ὡς κατήχητης καὶ κηρυκὰς εἰς διάφορα σχολεῖα τῆς Ἀθήνας καὶ τῆς Αἰγίνης. Ἐπὶ 17 ἔτη ἐδίδαξεν εἰς τὴν Ριζάρειον Ἐκκλησιαστικὴν Σχολήν, ζῶν ἐν ἀκτημοσύνῃ καὶ ταπεινώσει. Τὸ 1904 ἵδρυσεν εἰς τὴν Αἴγιναν τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Ἁγίου Τριάδος, ἔνθα κατέλυσεν ἀσκητικῶς μέχρι τῆς κοιμήσεώς του. Ἐκεῖ ἐξεδηλώθη πλήρως ἡ ὁσιότης του, καθὼς ἐποίμαινε τὰς μοναχὰς μὲ πατρικὴν στοργὴν καὶ ἐδίδασκε διὰ τοῦ παραδείγματος τῆς ζωῆς του.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἶναι πλουσιωτάτη. Συνέγραψε πολλὰ θεολογικὰ συγγράμματα, ὕμνους καὶ κατηχητικὰ βιβλία. Ἐδίδαξε τὴν ταπείνωσιν ὡς μητέρα πασῶν τῶν ἀρετῶν, τὴν ὑπομονὴν εἰς τὰς δοκιμασίας, καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν καὶ τὸν πλησίον. Ἡ ζωή του ὑπῆρξε ζῶσα μαρτυρία τῆς θείας χάριτος, ἀποδεικνύουσα ὅτι καὶ κατὰ τοὺς νεωτέρους χρόνους ὁ Θεὸς ἁγιάζει τοὺς πιστούς Του.

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τὴν 8ην Νοεμβρίου 1920 εἰς τὴν Αἴγιναν, καὶ ἐκανονίσθη ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὸ 1961. Τὰ λείψανά του εὑρέθησαν ἄφθαρτα καὶ ἀποπνέοντα εὐωδίαν, μαρτυροῦντα τὴν ἁγιότητά του. Τὰ θαύματά του εἶναι ἀναρίθμητα: ἰάσεις ἀσθενῶν, ἐλευθερώσεις ἐκ κινδύνων, παρηγορίαι θλιβομένων. Ἰδιαιτέρως γνωστὴ εἶναι ἡ θαυματουργικὴ δύναμις τοῦ ἐλαίου ἐκ τῆς κανδήλας τοῦ τάφου του. Μέχρι σήμερον, ἀναρίθμητοι πιστοὶ λαμβάνουν θεραπείαν ψυχικὴν καὶ σωματικὴν διὰ τῆς πρεσβείας του, ποιμαίνοντος ἀδιαλείπτως τὴν Ἐκκλησίαν ἐκ τῶν οὐρανῶν.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐτιμήθη διπλῶς ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας: μνημονεύεται τὴν 9ην Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς κοιμήσεώς του, καὶ τὴν 11ην Σεπτεμβρίου, ἡμέραν καθιερωθεῖσαν εἰς τιμὴν τῆς χειροτονίας του καὶ τῆς ἐπισκοπικῆς του ὑπηρεσίας. Παραμένει εἷς τῶν προστατῶν τῶν ἀδικουμένων, τῶν νοσούντων καὶ τῶν ἀπαρηγορήτων, ὁδηγῶν πάντας πρὸς τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπην.