Άγιος Καλλίνικος

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Καλλίνικος ἔζησε κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πιθανῶς ἐπὶ βασιλείας Δεκίου ἢ Διοκλητιανοῦ. Καταγόμενος ἀπὸ τὴν Γαλατίαν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, διακρινόταν διὰ τὴν εὐσέβειάν του καὶ τὴν ἀκλόνητον πίστιν του εἰς τὸν Χριστόν. Ὅταν οἱ εἰδωλολάτραι ἄρχοντες ἐπεχείρησαν νὰ τὸν ἀναγκάσουν εἰς θυσίαν πρὸς τὰ εἴδωλα, ὁ Καλλίνικος ὁμολόγησε ἀνδρείως τὴν πίστιν του, ἀρνούμενος νὰ προσκυνήσῃ τοὺς ψευδεῖς θεούς. Ὑπέμεινε σκληρὰ βασανιστήρια μὲ ἀκλόνητον καρτερίαν, καὶ τελικῶς ἐτελειώθη διὰ ξίφους, λαβὼν τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Θεοδότη καὶ τὰ τέκνα της παρουσιάζουν ἕνα συγκινητικὸν παράδειγμα οἰκογενειακῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως. Ἡ Θεοδότη, εὐσεβὴς χριστιανὴ μήτηρ, ἀνέθρεψε τὰ τέκνα της εἰς τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν συνελήφθησαν ὑπὸ τῶν διωκτῶν, ἡ μήτηρ ἐνίσχυε τὰ παιδία της νὰ μὴ ἀρνηθοῦν τὴν πίστιν, προτιμῶσα νὰ τὰ ἴδῃ μάρτυρας παρὰ ἀποστάτας. Ὅλοι μαζὶ ὑπέμειναν βασανιστήρια καὶ ἐτελειώθησαν διὰ τὸν Χριστόν, ἀποδεικνύοντες ὅτι ἡ ἀληθινὴ πίστις δὲν γνωρίζει οὔτε ἡλικίαν οὔτε φόβον θανάτου.

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, διακρίθη κατὰ τὸν 7ον αἰώνα ὡς φωστὴρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Προερχόμενος ἀπὸ τὴν εὐσεβῆ βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἡρακλείου, ἀνεδείχθη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (675-677 μ.Χ.). Διακρίθη διὰ τὴν θεολογικήν του παιδείαν, τὴν πνευματικήν του διακρισιν καὶ τὸν ἀγῶνα του κατὰ τῆς μονοθελητικῆς αἱρέσεως. Ἦταν ποιμὴν νηφάλιος, προσηλωμένος εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τὴν πνευματικὴν ἀνάπλασιν τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ εὐσεβὴς Βασιλεὺς Θεοδόσιος ὁ Νέος (Θεοδόσιος Β΄ ὁ Μικρός, 401-450 μ.Χ.) ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἰς νεαρὰν ἡλικίαν. Διακρίθη διὰ τὴν εὐσέβειάν του καὶ τὴν ἀφοσίωσίν του εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν. Κατὰ τὴν βασιλείαν του συνεκλήθη ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἰς Ἔφεσον (431 μ.Χ.), ἡ ὁποία κατεδίκασε τὴν αἵρεσιν τοῦ Νεστορίου καὶ ἐπεκύρωσε τὸν τίτλον τῆς Θεοτόκου διὰ τὴν Παναγίαν Παρθένον Μαρίαν. Ὁ Θεοδόσιος ἐνίσχυσε τὴν Ἐκκλησίαν, ᾠκοδόμησε ναοὺς καὶ μοναστήρια, καὶ ἐπέδειξε φιλανθρωπίαν πρὸς τοὺς πτωχούς.

Διδασκαλία καὶ Πνευματικὴ Παρακαταθήκη: Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Καλλίνικος καὶ Θεοδότη μετὰ τῶν τέκνων της μᾶς διδάσκουν τὴν ἀκλόνητον πίστιν καὶ τὴν ἑτοιμότητα νὰ θυσιάσωμεν τὰ πάντα διὰ τὸν Χριστόν. Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος καὶ ὁ Θεοδόσιος ὑπενθυμίζουν τὸ καθῆκον τῶν ποιμένων καὶ ἀρχόντων νὰ φυλάττουν τὴν ὀρθὴν πίστιν καὶ νὰ προάγουν τὴν δικαιοσύνην. Ἡ μνήμη τους ἐνισχύει τὴν πίστιν μας εἰς δυσκόλους καιρούς.

Ἱστορικὸν Πλαίσιον: Αἱ μνῆμαι αὐταὶ ἀντικατοπτρίζουν διαφορετικὰς περιόδους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας· ἀπὸ τὰ πρῶτα διωγμῶν χρόνια τῶν μαρτύρων, μέχρι τὴν ἐποχὴν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῆς θεολογικῆς καταξιώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπὸ εὐσεβῶν ἀρχιερέων καὶ βασιλέων.