Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνη ἔζησε κατὰ τὸν τρίτον αἰῶνα μ.Χ., ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ, ὅτε ἡ διωκτικὴ μανία κατὰ τῶν Χριστιανῶν εἶχε φθάσει εἰς τὸ ἀποκορύφωμά της. Κατήγετο ἐκ τῆς πόλεως Τύρου τῆς Φοινίκης, θυγάτηρ τοῦ ἄρχοντος Οὐρβανοῦ, ὅστις ὑπῆρξε φανατικὸς εἰδωλολάτρης. Ἡ νεαρὰ Χριστίνη, κατακλεισθεῖσα εἰς πύργον ὅπως λατρεύῃ τὰ εἴδωλα, φωτίσθηκε θαυμασίως ὑπὸ τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀντὶ νὰ προσκυνήσῃ τὰ ἀναίσθητα ἀγάλματα, κατέκοψεν αὐτὰ καὶ διένειμε τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον εἰς τοὺς πτωχούς.

Τὸ μαρτύριον τῆς Ἁγίας ὑπῆρξε τῶν φρικτοτέρων, διήρκεσε δὲ διὰ μέσου τριῶν ἡγεμόνων. Ὁ πατήρ της πρῶτος ἐπεχείρησε νὰ τὴν στρέψῃ διὰ φοβερῶν βασάνων· ἐμαστιγώθη ἀλύπητα, ἐρρίφθη εἰς φλόγας, συνετρίβη διὰ μυλοπέτρας, ἀλλ᾿ ἐξηκολούθει ἀκλόνητος. Κατόπιν ὁ διάδοχός του, Δίων, τὴν ὑπέβαλεν εἰς νέας ὀδύνας· ἐρρίφθη εἰς δεξαμενὴν μετὰ ἑρπετῶν, ἅτινα ὅμως ἔγιναν ἥμερα. Τέλος, ὁ τρίτος τύραννος, Ἰουλιανός, προσέταξε νὰ τοξευθῇ. Αἱ τοξεῖαι ἐπήγαιναν εἰς τὸ σῶμα της ὡς φλόγες ἀγάπης πρὸς τὸν Νυμφίον Χριστόν. Τελικῶς, μία τῶν βολίδων διήλθε διὰ τῆς καρδίας της, καὶ οὕτως παρέδωκε τὸ πνεῦμα της εἰς χεῖρας Θεοῦ.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τῆς Ἁγίας Χριστίνης εἶναι πρωτίστως ἡ ἀνδρεία τῆς πίστεως εἰς νεαρὰν ἡλικίαν. Ἀπεδείχθη ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν γνωρίζει ὅρια ἡλικίας ἢ φύλου. Διδάσκει τοὺς πιστοὺς ὅτι ἡ ἀληθινὴ εὐγένεια δὲν συνίσταται εἰς τὴν κοσμικὴν καταγωγήν, ἀλλ᾿ εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ. Ἡ περιφρόνησις τῶν πλουσίων εἰδώλων καὶ ἡ διανομὴ τῆς περιουσίας εἰς τοὺς πένητας ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα εὐαγγελικῆς ζωῆς.

Θαύματα συνέβησαν ἤδη κατὰ τὸ μαρτύριον· ὁ πατήρ της, ὁρῶν τὴν ὑπομονήν της, ἐτυφλώθη ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν μετενόησεν. Ἡ φωνὴ Ἀγγέλου παρηγόρει τὴν Ἁγίαν ἐν μέσῳ τῶν βασάνων. Τὰ ἑρπετὰ καὶ οἱ ὄφεις, ἀντὶ νὰ τὴν θανατώσουν, ἔγλειφον τὰ τραύματά της. Μετὰ τὴν κοίμησίν της, τὸ λείψανόν της ἔγινε πηγὴ θαυμάτων καὶ ἰάσεων, εἰδικῶς διὰ τοὺς πάσχοντας ἀπὸ ψυχικὰς καὶ σωματικὰς ἀσθενείας.

Ὁ Ἀθηναγόρας ὁ Ἀπολογητής, ὁ ὁποῖος ἐπίσης μνημονεύεται σήμερον, ἔζησε κατὰ τὸν δεύτερον αἰῶνα καὶ ὑπῆρξε σπουδαῖος χριστιανὸς φιλόσοφος καὶ ὑπερασπιστὴς τῆς πίστεως. Συνέγραψε τὴν «Πρεσβείαν περὶ Χριστιανῶν», ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς αὐτοκράτορας Μᾶρκον Αὐρήλιον καὶ Κόμμοδον, ἀπολογούμενος διὰ τοὺς συκοφαντουμένους Χριστιανούς. Ἀνέδειξε τὴν ἀλήθειαν τοῦ μονοθεϊσμοῦ καὶ τὴν ἠθικὴν ὑπεροχὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ, συμβάλλων οὕτως εἰς τὴν διάδοσιν τῆς πίστεως διὰ τοῦ λόγου καὶ τῆς σοφίας.

Τὸ ἱστορικὸν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὰς αἱματηρὰς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι θεωροῦντο ὡς ἀπειλὴ διὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ὅμως, αἱ μαρτυρικαὶ μορφαὶ ὡς ἡ Ἁγία Χριστίνη καὶ οἱ ἀπολογηταὶ ὡς ὁ Ἀθηναγόρας ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῆς θριαμβεύσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, δι᾿ αἵματος καὶ λόγου.