Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτὰ Παῖδες τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἀποτελοῦν μίαν ἐκ τῶν πλέον συγκινητικῶν διηγήσεων τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως. Ἔζησαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ αὐτοκράτορος Δεκίου (250 μ.Χ.), ὅταν ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐλυμαίνετο ἀνελεήμονα τὴν Ἐκκλησίαν. Τὰ ὀνόματα τῶν ἑπτὰ νέων εἶναι: Μαξιμιλιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Ἰωάννης, Διονύσιος, Ἐξακουστοδιανός καὶ Ἀντωνῖνος. Ὑπῆρχον εὐγενεῖς καὶ μορφωμένοι νέοι, στρατιῶται τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς τῆς Ἐφέσου, οἱ ὁποῖοι ὡμολόγησαν ἀνδρείως τὴν πίστιν των εἰς τὸν Χριστόν.

Ὅταν ὁ Δέκιος ἔφθασεν εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ ἤρχισε νὰ ἐξαναγκάζῃ τοὺς Χριστιανοὺς εἰς θυσίας πρὸς τὰ εἴδωλα, οἱ ἑπτὰ νέοι ἀρνήθησαν κατηγορηματικῶς. Ἀφοῦ ὡμολόγησαν τὴν πίστιν των ἐνώπιον τοῦ τυράννου, ἀπεστράφησαν τὰς στρατιωτικάς των ζώνας καὶ ἀνεχώρησαν εἰς τὸ ὄρος Ὄχλων πλησίον τῆς πόλεως, κρυβέντες εἰς σπήλαιον, ὅπου προσηύχοντο καὶ προετοιμάζοντο διὰ τὸ μαρτύριον. Ὁ αὐτοκράτωρ, εὑρὼν τὸ καταφύγιόν των, διέταξε νὰ φράξουν τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου μὲ λίθους, ἵνα ἀποθάνουν ἐκεῖ ἀπὸ πείναν.

Κατὰ θεῖον θαῦμα, οἱ νέοι οὐδὲν ἀπέθανον, ἀλλὰ κατέπεσον εἰς ὕπνον βαθύν, ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Θεοῦ. Διέμειναν ἐν τῷ σπηλαίῳ διὰ μακρὰν χρονικὴν περίοδον—κατὰ τὴν παράδοσιν, ἑκατὸν ὀγδοήκοντα ἑπτὰ ἔτη—μέχρι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Β΄ (408-450 μ.Χ.). Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶχον ἐμφανισθῆ αἱρέσεις ἀρνούμεναι τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν, καὶ ὁ Θεὸς ἠθέλησε νὰ ἐνισχύσῃ τὴν πίστιν τῶν πιστῶν.

Κάποιος ἰδιοκτήτης, οἰκοδομῶν μάνδραν διὰ τὰ ποίμνιά του, ἠνέῳξε τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου. Τότε οἱ νέοι ἐξύπνησαν, νομίζοντες ὅτι εἶχον κοιμηθῆ μίαν μόνον νύκτα. Εἷς ἐξ αὐτῶν, ὁ Διομήδης (ἢ Ἰάμβλιχος κατ' ἄλλας πηγάς), κατέβη εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ ἀγοράσῃ ἄρτον. Ἐξεπλάγη βλέπων σταυροὺς εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως καὶ ἀκούων ὅλους νὰ ὁμιλοῦν ἐλευθέρως περὶ Χριστοῦ. Τὸ παλαιὸν νόμισμά του προεκάλεσε θαυμασμόν, καὶ οὕτως ἀνεκαλύφθη τὸ θαῦμα.

Ὁ ἐπίσκοπος Ἐφέσου καὶ ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος ἔσπευσαν εἰς τὸ σπήλαιον καὶ εἶδον τοὺς ἁγίους νέους ζῶντας. Οἱ Ἅγιοι, ἀφοῦ διηγήθησαν τὰ συμβάντα καὶ ἐνίσχυσαν τὴν πίστιν εἰς τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν, κατέκλιναν ἐκ νέου καὶ παρέδωκαν εἰρηνικῶς τὰς ψυχάς των εἰς χεῖρας Θεοῦ. Ὁ βασιλεὺς διέταξε νὰ κατασκευασθοῦν χρυσαῖ σοροὶ διὰ τὰ λείψανά των, ἀλλ' οἱ Ἅγιοι ἐφάνησαν κατ' ὄναρ ζητοῦντες νὰ παραμείνουν εἰς τὸ σπήλαιον, ὅπου καὶ ἀναπαύονται μέχρι σήμερον, μαρτυροῦντες τὴν ἀλήθειαν τῆς ἀναστάσεως.

Ἡ ἱστορία τῶν Ἑπτὰ Παίδων διδάσκει τὴν ἀνίκητον δύναμιν τῆς πίστεως, τὴν θείαν πρόνοιαν καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς μελλούσης ἀναστάσεως. Τιμῶνται εἰς ὅλον τὸν χριστιανικὸν κόσμον ὡς ὑπερασπισταὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ μάρτυρες τῆς ἀληθείας τῆς αἰωνίου ζωῆς.