Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης

Ὁ Ὅσιος Δομέτιος ὁ Πέρσης ἔζησε κατὰ τὸν ἕβδομον αἰῶνα, ἐν καιρῷ τῶν θεομαχικῶν διωγμῶν τῶν Περσῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Καταγόμενος ἐκ Περσίδος καὶ ἀρχικῶς ἀνατραφεὶς εἰς τὴν μαγικὴν θρησκείαν τῶν προγόνων του, ἠξιώθη νὰ γνωρίσῃ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου διὰ τῆς συναναστροφῆς μετὰ Χριστιανῶν. Ἡ θεία χάρις ἔλαμψεν εἰς τὴν ψυχήν του, καὶ κατελήφθη ὑπὸ βαθείας μετανοίας διὰ τὴν προτέραν πλάνην του. Ἐβαπτίσθη μυστικῶς καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν, ἀποσυρθεὶς εἰς τὰ ὄρη ὅπου ἠσκήτευσε μετὰ μεγάλης αὐστηρότητος.

Ἡ ἀρετή του ὅμως δὲν ἠδύνατο νὰ μείνῃ κεκρυμμένη. Ὅταν οἱ μάγοι καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς Περσίδος ἐπληροφορήθησαν ὅτι ὁ Δομέτιος εἶχε προσχωρήσει εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν, τὸν συνέλαβον καὶ τὸν ὑπέβαλον εἰς ἀνακρίσεις. Μὲ παρρησίαν ὡμολόγησε τὴν πίστιν του εἰς τὸν Χριστόν, ἀρνούμενος νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν πρώην πλάνην. Ὑπέστη φρικτὰ βασανιστήρια· τὸ σῶμα του ἐξηκολοήθησαν, ἐφλογίσθη διὰ πυρίνων ὀργάνων, ἀλλ' ὁ μακάριος ὑπέμενε πάντα μετὰ χαρᾶς, προσευχόμενος διὰ τοὺς βασανιστάς του. Τελικῶς ἐτελειώθη διὰ ξίφους, λαβὼν τὸν στέφανον τοῦ ὁσιομαρτυρίου.

Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ ὁ Θαυματουργός ἀνεδείχθη ὡς σκεῦος ἐκλεκτὸν τῆς θείας χάριτος κατὰ τὴν πρώιμον Βυζαντινὴν περίοδον. Ἀσκητεύσας ἐν τῇ ἐρήμῳ μετὰ σφοδρᾶς νηστείας καὶ ἀγρυπνίας, ἠξιώθη τῆς τῶν θαυμάτων χάριτος. Μετὰ προσευχῆς ἐθεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς, ἐξώρκιζε δαίμονας, καὶ προέλεγε μέλλοντα. Ἡ διδασκαλία του ἐστηρίζετο εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἀδιάλειπτον προσευχήν, ἀποφεύγων πᾶσαν δόξαν ἀνθρωπίνην.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος ὁ Νέος καὶ Ἰαματικός ἔλαμψε μεταγενεστέρως, ὡς ἀστὴρ φαεινὸς τῆς ἰατρικῆς χάριτος. Ἀφιερώσας τὴν ζωήν του εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν ἀσθενούντων, συνεδύαζε τὴν ἰατρικὴν τέχνην μετὰ τῆς προσευχῆς. Πολλοὶ ἀνίατοι εὗρον παρ' αὐτῷ θεραπείαν, οὐ μόνον τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς. Ἐδίδασκε ὅτι πᾶσα νόσος εἶναι εὐκαιρία μετανοίας καὶ πνευματικῆς ἀναβάσεως, ἐνῶ ἡ θεραπεία εἶναι δῶρον τῆς θείας φιλανθρωπίας.

Οἱ τρεῖς οὗτοι ἅγιοι, ἄν καὶ ἔζησαν εἰς διαφόρους χρόνους καὶ τόπους, ἑνοῦνται εἰς τὴν κοινὴν μαρτυρίαν τῆς ἀληθοῦς πίστεως. Ὁ Δομέτιος διὰ τοῦ αἵματός του, ὁ Νικάνωρ διὰ τῶν θαυμάτων του, καὶ ὁ Θεοδόσιος διὰ τῆς ἰατρικῆς του διακονίας, ἐκήρυξαν τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μνήμη των ἐνισχύει ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως, διδάσκουσα ὅτι ἡ ἀληθὴς ζωὴ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἑνότητα μετὰ τοῦ Θεοῦ, εἴτε διὰ τοῦ μαρτυρίου, εἴτε διὰ τῆς ἀσκήσεως, εἴτε διὰ τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς πάσχοντας.

Ἡ Ἐκκλησία τιμῶσα αὐτοὺς σήμερον, μᾶς καλεῖ νὰ μιμηθῶμεν τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπομονήν των, ζητοῦντες τὴν πρεσβείαν των ἐν πάσῃ θλίψει καὶ ἀνάγκῃ, πιστεύοντες ὅτι οἱ δίκαιοι, καὶ μετὰ θάνατον, πρεσβεύουσιν ὑπὲρ τοῦ κόσμου ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.