Άγιος Διομήδης
Συναξάρι
Ἀνάμνησις τῆς ἐξ Ἐδέσσης τῆς Μεσοποταμίας εἰς Κωνσταντινούπολιν ἀνακομιδῆς τῆς ἀχειροποιήτου Εἰκόνος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου. Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Διομήδους. Τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν Τιμοθέου, Ἐπισκόπου Εὐρίπου, κτήτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης, καί Γερασίμου τοῦ ἐν Κεφαλληνίᾳ, τοῦ νέου ἀσκητοῦ.
Βίος και Πολιτεία
Ἡ Ἀχειροποίητος Εἰκών τοῦ Χριστοῦ (Ἅγιον Μανδήλιον)
Κατά τήν ἱεράν παράδοσιν, ὁ βασιλεύς τῆς Ἐδέσσης Ἄβγαρος ὁ Πέμπτος, πάσχων ἐκ λέπρας ἀνιάτου, ἤκουσε περί τῶν θαυμάτων τοῦ Κυρίου καί ἀπέστειλε τόν ἀρχιζωγράφον αὐτοῦ Ἀνανίαν νά ζωγραφίσῃ τήν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος. Ὁ δέ Χριστός, γνωρίσας τήν πίστιν τοῦ Ἀβγάρου, ἔλαβεν ὀθόνιον καί πλύνας τό πρόσωπόν Του, ἐξετύπωσεν ἐπ' αὐτοῦ θαυμασίως τήν θείαν μορφήν Του. Τοῦτο τό ἱερόν Μανδήλιον ἀπεστάλη εἰς Ἔδεσσαν, καί ὁ Ἄβγαρος θεραπευθείς, ἐπίστευσεν εἰς τόν Χριστόν. Ἡ εἰκών διεφυλάχθη μετά μεγίστης εὐλαβείας ἐπί αἰῶνας ἐν Ἐδέσσῃ, προστατεύουσα τήν πόλιν ἐκ πολλῶν κινδύνων καί πολιορκιῶν.
Τῇ 16ῃ Αὐγούστου τοῦ ἔτους 944, ἐπί βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου, ἡ ἱερά εἰκών μετεκομίσθη ἐκ τῆς Ἐδέσσης εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν μετά μεγαλοπρεποῦς πομπῆς καί πανηγύρεως. Ἡ ἀνακομιδή αὕτη ἐτιμᾶτο ὡς θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατεστάθη μεγάλη ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μαρτυρία τῆς ἀληθινῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου καί θεμέλιον τῆς εἰκονολατρίας.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Διομήδης
Ὁ Ἅγιος Διομήδης ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305) καί κατήγετο ἐκ Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας. Ἰατρός τήν τέχνην, ἐθεράπευεν ἀνιδιοτελῶς τούς ἀσθενεῖς, ὄχι μόνον τά σώματα ἀλλά καί τάς ψυχάς, κηρύττων τόν Χριστόν καί προστρέχων πρός βάπτισμα πολλούς ἐθνικούς. Ὅτε ἐξερράγη ὁ διωγμός, συνελήφθη καί ὡδηγήθη ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος. Ἀρνηθείς νά θυσιάσῃ εἰς τά εἴδωλα, ὑπέστη φρικτά βασανιστήρια μετά ἀνδρείας καί ὑπομονῆς. Τελικῶς ἀπετμήθη ἡ κεφαλή του, καί οὕτως ἐστέφθη τόν στέφανον τοῦ μαρτυρίου. Πολλά θαύματα ἐτελέσθησαν διά τῆς πρεσβείας του, εἰδικῶς θεραπεῖαι ἀσθενειῶν.
Οἱ Ὅσιοι Τιμόθεος καί Γεράσιμος
Ὁ Ὅσιος Τιμόθεος ὑπῆρξεν Ἐπίσκοπος Εὐρίπου καί κτήτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης, διακριθείς διά τήν ἀσκητικήν πολιτείαν καί τήν ποιμαντικήν φροντίδα. Ὁ δέ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Νέος ἀσκήτευσεν ἐν Κεφαλληνίᾳ, διαπρέψας ἐν νηστείαις, προσευχαῖς καί θαυματουργίαις. Ἀμφότεροι παρέδωκαν εἰς τούς πιστούς παραδείγματα ἁγιότητος καί αὐταπαρνήσεως, φωτίζοντες διά τῶν ἔργων καί τῆς διδασκαλίας των τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.
Απολυτίκιο
Ἦχος β'
Τὴν ἄχραντον Εἰκόνα σου, προσκυνοῦμεν ἀγαθέ, αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν, Χριστὲ ὁ Θεός· βουλήσει γὰρ ηὐδόκησας σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, ἵνα ῥύσῃ οὓς ἔπλασας, ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ· ὅθεν εὐχαρίστως βοῶμέν σοι· Χαρᾶς ἐπλήρωσας τὰ πάντα, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, παραγενόμενος εἰς τὸ σῶσαι τὸν κόσμον
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος
Ἦχος α'
Τών σωμάτων τάς νόσους θεραπεύων Διόμηδες, καί ψυχών τήν ρώσιν εν λόγω, αληθείας εβράβευες, τήν θείαν ειληφώς γάρ δωρεάν, τοίς πάσχουσι ποικίλως βοηθείς, καί Μαρτύρων ταις ακτίσι καταυγασθείς, σώζεις τούς εκβοωντάς σοι, δόξα τώ σέ δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τώ σέ στεφανώσαντι, δόξα τώ ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος α'
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν