Άγιοι Φλώρος και Λαύρος
Συναξάρι
Τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Φλώρου, Λαύρου, Λέοντος καί Ἑρμοῦ. Τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου καί Γεωργίου, Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως. Ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἀρσενίου, τοῦ ἐν Πάρῳ ἀσκήσαντος.
Βίος και Πολιτεία
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Φλῶρος, Λαῦρος, Λέων καὶ Ἑρμῆς
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Φλῶρος καὶ Λαῦρος ἦσαν ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα, καταγόμενοι ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἤκμασαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἁδριανοῦ (117-138 μ.Χ.). Τὴν τέχνην ἦσαν λιθοξόοι καὶ λατόμοι, ἐργαζόμενοι μετὰ ἀκριβείας καὶ εὐσεβείας. Ὁ ἔπαρχος τῆς Ἰλλυρίας, ὀνόματι Λικαίων, τοὺς προσέλαβεν ὅπως κατασκευάσουν ναὸν εἰδωλικόν. Οἱ Ἅγιοι, πιστεύοντες εἰς τὸν Χριστόν, τὸν μισθὸν τῶν ἐργασιῶν των διένειμαν εἰς τοὺς πτωχούς. Παρὰ τὸν Τίβουρνον καὶ τὸν Μάξιμον, οἵτινες ἦσαν ἐπιστάται τοῦ ἔργου καὶ κεκρυμμένοι Χριστιανοί, κατηχήθησαν βαθύτερον εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐβαπτίσθησαν.
Μετὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ ναοῦ, ἀντὶ νὰ προσκυνήσουν τὰ εἴδωλα, οἱ Μάρτυρες συνετρίβησαν αὐτὰ κατὰ τὴν νύκτα. Ὁ Λικαίων, μαθὼν τοῦτο, ὠργίσθη σφοδρῶς. Τοὺς Τίβουρνον καὶ Μάξιμον παρέδωσεν εἰς σκληρὰ βασανιστήρια, οἵτινες ὁμολογήσαντες τὸν Χριστόν, ἀπετμήθησαν αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν. Ὁ Λέων καὶ ὁ Ἑρμῆς, μαθηταὶ τῶν Ἁγίων ἀδελφῶν, συλληφθέντες ὡσαύτως, ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν πίστιν. Τοὺς δὲ Φλῶρον καὶ Λαῦρον ὁ ἔπαρχος κατεδίκασεν εἰς φρικτὸν θάνατον: ἐνεβλήθησαν εἰς βαθὺ φρέαρ καὶ ἐπεσώρευσαν ἐπ' αὐτοὺς γῆν, θάπτοντάς τους ζῶντας.
Οἱ Ἅγιοι Πατριάρχαι Ἰωάννης καὶ Γεώργιος Κωνσταντινουπόλεως
Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ καὶ δύο Ἁγίους Πατριάρχας Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής, οὗτινος ἡ μνήμη ἑορτάζεται κυρίως τὴν 2αν Σεπτεμβρίου, διετέλεσε Πατριάρχης ἐπὶ σαράντα ἔτη (582-595 μ.Χ.) καὶ διεκρίθη διὰ τὴν αὐστηρὰν ἄσκησιν καὶ τὸ φιλανθρωπικὸν ἔργον του. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Ὁμολογητής, ὁ προελθὼν ἐκ τῆς Λαύρας τῶν Καλλιστράτων, ἐπατριάρχευσεν κατὰ τὴν περίοδον τῆς εἰκονομαχίας καὶ ὑπέστη ἐξορίαν διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ἀμφότεροι οἱ Πατριάρχαι ἀπετέλεσαν ὑποδείγματα ποιμαντικῆς ἀρετῆς καὶ θεολογικῆς σταθερότητος.
Ἡ Ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Πάριου
Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Πάριος (1721-1877), διδάσκαλος τοῦ Γένους καὶ ἀσκητής, ἐκοιμήθη ἐν Πάρῳ, ὅπου ἵδρυσε Σχολὴν καὶ ἠσκήτευσε μετὰ μεγάλης θεοφιλείας. Κατὰ τὴν 18ην Αὐγούστου ἑορτάζεται ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων του, ἅτινα διαφυλάσσονται μέχρι σήμερον ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Λογγοβάρδας Πάρου καὶ ἀναβλύζουν ἅγιον μύρον. Ὁ Ὅσιος ἀπέκτησε φήμην ἁγιότητος ἤδη ἐν ζωῇ διὰ τῆς διδασκαλίας, τῆς ἀσκήσεως καὶ τῶν θαυμάτων του, συμβάλλων οὐσιαστικῶς εἰς τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν τοῦ Γένους κατὰ τὴν περίοδον τῆς Τουρκοκρατίας.
Απολυτίκιο
Ἦχος δ'
Οι Μάρτυρές σου, Κύριε, εν τή αθλήσει αυτών, στεφάνους εκομίσαντο τής αφθαρσίας, εκ σού τού Θεού ημών, σχόντες γάρ τήν ισχύν σου, τούς τυράννους καθείλον, έθραυσαν καί δαιμόνων, τά ανίσχυρα θράση. Αυτών ταίς ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τάς ψυχάς ημών
Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος α'
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν