Αρχή Εκκλησιαστικού Έτους

Ἡ Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου καὶ ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ Στυλίτης

Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου ἀποτελεῖ κατὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν τὴν Ἀρχὴν τοῦ Νέου Ἔτους, τὴν Ἰνδικτιὼν ἤτοι Ἰνδίκτον, θεσμὸν ἀπηχοῦντα τὴν βυζαντινὴν χρονολόγησιν. Ὡς ἡμέρα ἀνανεώσεως καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὸν Κτίστην διὰ τὰ δῶρα τῆς κτίσεως, ἡ Ἐκκλησία τελεῖ λιτανείαν καὶ εὐχὰς ὑπὲρ τῶν καρπῶν τῆς γῆς. Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν τιμᾶται ἡ θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Παμμακαρίστου, ἡ φυλασσομένη ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Ναῷ τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ Στυλίτης ἐγεννήθη περὶ τὸ ἔτος 390 μ.Χ. εἰς τὴν Συρίαν, ἐκ πτωχῶν γονέων ποιμένων. Ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας κατελήφθη ὑπὸ πόθου ἀκτημοσύνης καὶ ἀσκήσεως. Εἰσελθὼν εἰς μοναστήριον, ὑπεβλήθη εἰς ὑπερβολικὰς νηστείας καὶ ἀγρυπνίας, ὥστε οἱ ἀδελφοὶ νὰ θαυμάζουν τὸ ἀκατάβλητον τῆς ὑπομονῆς του. Κατόπιν ἀνεχώρησεν εἰς ἐρημικὸν τόπον, ὅπου ἐπὶ τριετίαν παρέμεινεν ἐντὸς στενῆς μάνδρας, νηστεύων τὰς Τεσσαρακοστάς.

Τὸ μοναδικώτερον σημεῖον τῆς ἀσκητικῆς του πορείας ὑπῆρξεν ἡ ἀνάβασίς του ἐπὶ κίονος, ὅθεν καὶ ἡ προσωνυμία «Στυλίτης». Περὶ τὸ ἔτος 423 μ.Χ., ἀνῆλθεν ἐπὶ χαμηλοῦ κίονος, ὁ ὁποῖος σταδιακῶς ὑψώθη μέχρι δέκα ὀκτὼ μέτρων. Ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη παρέμεινεν ἐπὶ τοῦ στύλου, ἐκτεθειμένος εἰς τὸν ἥλιον, τὴν βροχὴν καὶ τὸν παγετόν, προσευχόμενος νύκτα καὶ ἡμέραν. Ἡ ὑπερφυὴς αὕτη ἄσκησις προσείλκυσε πλήθη πιστῶν καὶ ἀπίστων, οὓς ὁ Ὅσιος ἐδίδασκε καὶ ἐπέστρεφεν εἰς Χριστόν.

Διδασκαλία καὶ Πνευματικὴ Κληρονομία: Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ἐδίδαξε διὰ τῆς ζωῆς του τὴν ἀπάρνησιν τοῦ κόσμου καὶ τὴν πλήρη ἀφοσίωσιν εἰς τὸν Θεόν. Ἡ ὑπομονὴ εἰς τὰς ταλαιπωρίας, ἡ νῆψις, καὶ ἡ ἀκατάπαυστος προσευχὴ ἀποτελοῦν τὸν πυρῆνα τῆς διδασκαλίας του. Ἐκήρυττεν ἐκ τοῦ στύλου του κατὰ τῆς πλάνης τῶν αἱρετικῶν καὶ προσεκάλει εἰς μετάνοιαν, ἀποδεικνύων ὅτι ἡ ἀληθὴς ἀσκητικὴ ζωὴ δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διακονία πρὸς αὐτόν.

Θαύματα: Πλῆθος θαυμάτων ἐτελέσθη διὰ τῶν προσευχῶν τοῦ Ὁσίου. Τυφλοὶ ἀνέβλεπον, παράλυτοι περιεπάτουν, δαιμονιζόμενοι ἠλευθεροῦντο. Ἡ φήμη του ἔφθασε μέχρι τῆς Ῥώμης καὶ τῆς Περσίας. Μετὰ τὴν κοίμησίν του τὸ ἔτος 459 μ.Χ., τὸ σῶμα του μετεφέρθη μετὰ μεγάλης τιμῆς εἰς Ἀντιόχειαν, ἐνῷ ὁ στῦλος του ἔμεινεν τόπος προσκυνήματος. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ὡς παράδειγμα ἀκραίας ἀσκήσεως καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστόν, ἐμπνέουσα γενεὰς μοναχῶν καὶ πιστῶν.

Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν τιμῶνται καὶ αἱ Ἁγίαι Τεσσαράκοντα Παρθένοι μετὰ τοῦ διδασκάλου αὐτῶν Ἀμμοῦν τοῦ Διακόνου, οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Καλλίστη, Εὔοδος καὶ Ἑρμογένης, Μελέτιος ὁ Ὅσιος, καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, ὁ διάδοχος τοῦ Μωϋσέως.