Άγιος Μάμας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μάμας
Κατὰ τὴν ἐνάτην ἡμέραν τοῦ Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μάμα, ὁ ὁποῖος ὑπέστη μαρτύριον κατὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων. Ὁ Ἅγιος οὗτος, διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν ὁμώνυμον καὶ περιφημότερον Ἅγιον Μάμαντα τὸν ἐν Καισαρείᾳ τῆς Καππαδοκίας (15 Σεπτεμβρίου), ἀνέδειξε τὴν πίστιν του εἰς Χριστὸν διὰ τῆς αἱματηρᾶς ὁμολογίας. Ὡς νέος τὴν ἡλικίαν, ἐστερεώθη εἰς τὴν χριστιανικὴν διδασκαλίαν καὶ προετίμησε τὸν θάνατον τῆς ἀρνήσεως τοῦ Σωτῆρος.

Τὸ Μαρτύριον
Συλληφθεὶς ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν ἀρχόντων, ὁ Ἅγιος Μάμας ὑπεβλήθη εἰς ποικίλας βασάνους καὶ ἀπειλάς, ἵνα προσκυνήσῃ τὰ εἴδωλα. Ἀλλ᾿ ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ παρέμεινεν ἀκλόνητος εἰς τὴν πίστιν, ὁμολογῶν μετὰ παρρησίας τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς μόνον ἀληθινὸν Θεόν. Αἱ βάσανοι οὐδὲν ἠδυνήθησαν νὰ κλονίσουν τὴν ψυχήν του, καὶ οὕτως ἀπεκεφαλίσθη, λαβὼν τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου καὶ τὴν αἰώνιον δόξαν.

Οἱ Ἅγιοι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως
Συνεορτάζονται κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν δύο σημαντικοὶ Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως: ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής (582-595 μ.Χ.) καὶ ὁ Ἅγιος Παῦλος (8ος αἰών). Ὁ Ἰωάννης ὁ Νηστευτὴς προσηγορεύθη οὕτω διὰ τὴν ἀκραιφνῆ του ἀσκητικὴν πολιτείαν καὶ τὴν αὐστηροτάτην νηστείαν. Διεκρίθη διὰ τὴν ταπείνωσιν, τὴν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν ποιμαντικήν του φροντίδα. Ὑπῆρξεν ἄνθρωπος ἁπλότητος καὶ εὐσεβείας, ὑποδειγματίζων τὸν ποιμένα-ἀσκητήν.

Ὁ Ἅγιος Παῦλος Πατριάρχης ἀνεδείχθη ὡς ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὴν εἰκονομαχικὴν περίοδον. Ἡ πατριαρχεία του διεκρίθη διὰ τὴν σταθερότητα εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀμετακίνητον ἀντίστασιν εἰς τὰς αἱρετικὰς διδασκαλίας. Ἀμφότεροι οἱ Ἅγιοι ἀνέδειξαν τὴν θεολογικὴν σύνεσιν καὶ τὴν ποιμαντικὴν σοφίαν, διακονοῦντες τὸν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ ἀφοσίωσιν.

Πνευματικὴ Παρακαταθήκη
Ὁ Ἅγιος Μάμας διδάσκει τὴν ἀκλόνητον πίστιν καὶ τὴν γενναιότητα εἰς τὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Πατριάρχαι Ἰωάννης καὶ Παῦλος προσφέρουν εἰς ἡμᾶς τὸ παράδειγμα τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς πιστότητος εἰς τὴν Ὀρθόδοξον παράδοσιν. Ἡ ζωή των ὑπομιμνῄσκει ὅτι ἡ ποιμαντικὴ διακονία ἀπαιτεῖ προσωπικὴν ἁγιότητα καὶ αὐτοθυσίαν.

Ἱστορικὸν Πλαίσιον
Οἱ ἅγιοι τῆς ἡμέρας ταύτης ἀντιπροσωπεύουν διαφορετικὰς ἐποχάς: ἀπὸ τοὺς αἱματηροὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων ἕως τὴν βυζαντινὴν περίοδον, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετώπιζε θεολογικὰς κρίσεις καὶ ἐσωτερικὰς προκλήσεις. Διὰ μέσου πάντων τῶν αἰώνων, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ἁγιότης παραμένουν τὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας.