Άγιος Ιάκωβος του Αλφαίου

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου ἀριθμεῖται μεταξὺ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου. Καταγόταν ἐκ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦταν υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ τῆς Μαρίας, μιᾶς ἐκ τῶν γυναικῶν αἱ ὁποῖαι ἠκολούθησαν τὸν Χριστὸν μέχρι τοῦ Γολγοθᾶ. Διακρίνεται ἀπὸ τὸν ὁμώνυμον Ἰάκωβον τὸν ἀδελφόθεον, πρῶτον ἐπίσκοπον Ἱεροσολύμων, καὶ ἀπὸ τὸν Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου. Κληθεὶς ὑπὸ τοῦ Διδασκάλου, ἠκολούθησε τὸν Ἰησοῦν μετὰ πίστεως καὶ ἀφοσιώσεως, ἀξιωθεὶς νὰ γίνῃ μάρτυς τῆς γηΐνης διακονίας, τοῦ Πάθους, τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος.

Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴν καὶ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ἐξῆλθεν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Κατὰ τὴν παράδοσιν, ἐκήρυξεν εἰς διαφόρους χώρας, συμπεριλαμβανομένης τῆς Ἰουδαίας καὶ περιοχῶν τῆς Ἀνατολῆς, φωτίζων ψυχὰς καὶ ἱδρύων χριστιανικὰς κοινότητας. Ἡ ταπεινοφροσύνη του καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀφοσίωσίς του εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἀποτελοῦν χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς ἁγίας του ζωῆς.

Ὁ Ὅσιος Ἀνδρόνικος καὶ ἡ Ὁσία Ἀθανασία ἔζησαν κατὰ τὸν πέμπτον αἰῶνα καὶ προσφέρουν εἰς ἡμᾶς ἕνα συγκινητικὸν παράδειγμα συζυγικῆς ἁγιότητος. Κατήγοντο ἐξ Ἀντιοχείας καὶ ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ εὔποροι. Ἀπέκτησαν δύο τέκνα, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ τὰ ἀπολέσουν καὶ τὰ δύο εἰς νεαρὰν ἡλικίαν. Τὸ πένθος αὐτὸ ἔγινε ἀφορμὴ μεταστροφῆς· ἀντὶ νὰ ὀδυρθοῦν, ἀπεφάσισαν ἀμφότεροι νὰ ἀφιερωθοῦν ὁλοκληρωτικῶς εἰς τὸν Θεόν. Μὲ ἀμοιβαίαν συγκατάθεσιν, ἐχώρισαν καὶ ἐξῆλθον ἐκ τοῦ κόσμου, ὁ μὲν Ἀνδρόνικος ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Ἁγίου Δανιὴλ τοῦ Στυλίτου, ἡ δὲ Ἀθανασία εἰσῆλθεν εἰς γυναικεῖον μοναστήριον.

Ὁ Ἀνδρόνικος ἠσκήτευσε μὲ μεγάλην αὐστηρότητα, ζῶν ἐν σπηλαίοις καὶ ἐρημικοῖς τόποις. Ὕστερον ἀπὸ δώδεκα ἔτη ἀσκήσεως, συνήντησε τυχαίως τὴν Ἀθανασίαν, ἡ ὁποία εἶχε μεταμφιεσθῆ εἰς ἀνδρικὴν στολὴν καὶ ἐκαλεῖτο «Ἀθανάσιος ὁ εὐνοῦχος». Ἀμφότεροι ἐξηκολούθησαν τὴν ἀσκητικήν των πορείαν μέχρι τελευταίας πνοῆς, φθάσαντες εἰς ὑψηλὸν βαθμὸν ἁγιότητος. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὴν μνήμην των ὡς ὑπόδειγμα ὅτι ὁ γάμος δύναται νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν τελειότητα, ὅταν οἱ σύζυγοι ἀναζητοῦν πρωτίστως τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τῶν ἁγίων τούτων εἶναι πολύτιμος: ὁ Ἰάκωβος μᾶς διδάσκει τὴν ταπεινὴν ὑπηρεσίαν ἄνευ ἐπιδείξεως, ἐνῶ τὸ ζεῦγος Ἀνδρονίκου καὶ Ἀθανασίας μᾶς δεικνύει ὅτι οἱ θλίψεις τῆς ζωῆς δύνανται νὰ μεταβληθοῦν εἰς εὐλογίαν, ὅταν ἀποδεχώμεθα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μετὰ πίστεως καὶ ὑπομονῆς. Ἡ μνήμη τῶν ἁγίων τούτων φωτίζει τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν ἁγιότητα διὰ παντὸς κλήρου καὶ τρόπου ζωῆς.