Άγιοι Ολυμπάς, Ηρωδίων, Έραστος

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ σήμερον ἓξ λαμπρούς Ἀποστόλους ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα, οἵτινες ἐξεπέμφθησαν ὑπὸ τοῦ Κυρίου πρὸ τοῦ Πάθους Αὐτοῦ καὶ ἔγιναν κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ὁ Ὀλυμπᾶς ἀναφέρεται ἐν τῇ πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῇ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ Ροδίων ἐκήρυξεν ἐν Πάτραις καὶ κατέστη ἐπίσκοπος αὐτῆς, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἦτο συγγενὴς τοῦ Παύλου καὶ διεδέχθη τὸν Ἰάσονα ὡς ἐπίσκοπος Κερκύρας. Ὁ Τέρτιος ἔγραψε τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολήν, ὑπαγορευομένην ὑπὸ τοῦ Παύλου, καὶ ἐγένετο ἐπίσκοπος Ἰκονίου. Ὁ Ἔραστος ὑπηρέτησεν ὡς οἰκονόμος τῆς Κορίνθου καὶ συνώδευσε τὸν Παῦλον ἐν πολλοῖς ἀποστολικοῖς ταξιδίοις, ἐνῶ ὁ Κούαρτος κατέστη ἐπίσκοπος Βηρυτοῦ καὶ ἐμαρτύρησεν διὰ τὴν πίστιν.

Οὗτοι οἱ ἀπόστολοι ἐκοπίασαν ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸν πρῶτον αἰῶνα τῆς Ἐκκλησίας, ὑπομένοντες διωγμούς, ταλαιπωρίας καὶ κινδύνους. Ἵδρυσαν ἐκκλησιαστικὰς κοινότητας, ἐχειροτόνησαν ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους, καὶ ἐστερέωσαν τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ συνεργασία των μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀποδεικνύει τὴν ἐκκλησιολογικὴν συνείδησιν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ὅπου ἕκαστος εἶχε τὸ χάρισμά του πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ὀρέστης ἦτο νέος στρατιώτης ἐπὶ τῶν διωγμῶν, ὅστις ἀπηρνήθη νὰ θυσιάσῃ εἰς τὰ εἴδωλα. Ὑπέστη φρικτὰ βασανιστήρια, ἀλλὰ παρέμεινε σταθερὸς εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως, ἀποκεφαλισθεὶς τελικῶς καὶ λαβὼν τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου. Ἡ νεαρὰ ἡλικία του καὶ ἡ ἀνδρεία του ἐνώπιον τοῦ θανάτου ἀποτελοῦν μαρτυρίαν τῆς δυνάμεως τῆς Χάριτος, ἥτις μεταμορφώνει τοὺς ἀνθρώπους εἰς ἀνδρείους ὁμολογητὰς τῆς ἀληθείας.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης (1840-1924) ὑπῆρξεν ἕνας ἐκ τῶν μεγάλων ἁγίων τῆς νεωτέρας ἐποχῆς. Γεννηθεὶς εἰς τὴν Φαράσαν τῆς Καππαδοκίας, ἐχειροτονήθη ἱερεὺς καὶ ἐποίμανε τὸ ποίμνιόν του μὲ ἀφοσίωσιν καὶ αὐταπάρνησιν ἐπὶ πεντήκοντα ἔτη. Προικισμένος μὲ χαρίσματα προφητείας, θαυματουργίας καὶ διακρίσεως πνευμάτων, ἔγινε πνευματικὸς ὁδηγὸς χιλιάδων ψυχῶν. Κατὰ τὴν Μικρασιατικὴν Καταστροφὴν τοῦ 1924, ὁδήγησε τοὺς Φαρασιώτας εἰς τὴν προσφυγιάν, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἀπεβίωσε ἐν Κερκύρᾳ λίαν ταχέως, ἐξηντλημένος ἀπὸ τὰς ταλαιπωρίας. Τὸ ἱερόν του λείψανον εὑρέθη ἄφθαρτον καὶ θαυματουργόν, μαρτυροῦν τὴν ἁγιότητά του.

Ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου περιλαμβάνει τὴν ἔμφασιν εἰς τὴν νηπτικὴν προσευχήν, τὴν ταπείνωσιν, τὴν ὑπακοὴν καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν πλησίον. Ἐδίδασκεν ὅτι ἡ ἁγιότης δὲν εἶναι προνόμιον ὀλίγων, ἀλλὰ κλήσις ἑκάστου χριστιανοῦ, μέσῳ τῆς μετανοίας καὶ τῆς πίστεως. Τὰ θαύματά του, τόσον ἐν ζωῇ ὅσον καὶ μετὰ τὴν κοίμησίν του, εἶναι ἀναρίθμητα καὶ συνεχίζονται μέχρι σήμερον, καθιστῶντα αὐτὸν ἕνα ἐκ τῶν πλέον ἠγαπημένων ἁγίων τοῦ νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ.